Raison d'être

Το έχασα. Ή καλύτερα, το ξέχασα.

Πόσα γιατρεύει ο χρόνος?
Πότε γιατρεύει ο χρόνος?



Soundtrack: Τρύπες - Αμνησία

Πονάει το στήθος σου. Ζαλίζεσαι και χάνεις το έδαφος κάτω απ' τα πόδια σου. Ο ιδρώτας κυλάει από κάθε πόρο του κορμιού σου. Τα ρούχα σου τσαλακωμένα, σκισμένα, στάζουν στο χώμα. Τα χέρια του πλήθους βαραίνουν πάνω στους ώμους σου και τα γόνατά σου λυγίζουν από την εξάντληση. Η φωνή σου δεν βγαίνει πια κι ας προσπαθείς να φωνάξεις. Τα μάτια σου τσούζουν και το βουητό στ' αυτιά σου όλο και δυναμώνει. Μία ανάσα ακόμα... Τελειώνει το οξυγόνο. Νιώθεις πως η επόμενη κίνησή σου ίσως είναι και η τελευταία σου.

Μα μη σταματήσεις να τραγουδάς. Μη σταματήσεις να παρασέρνεις και να παρασέρνεσαι. Μη σταματήσεις να χορεύεις.

Swing a little more!

meh.

Soundtrack: Flogging Molly – Devil's Dance Floor

Η εποχή της κατσαρίδας

Προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά γρατζουνίσματα έρχονται απ' το ταβάνι. Ο αέρας θα σέρνει τα κλαδιά της συκιάς στην πίσω αυλή πάνω στα κεραμίδια. Τόσα χρόνια πέρασαν σ' αυτό το σπίτι ρε φίλε κι ακόμη να το συνηθίσω, πάντα νομίζω πως κάτι περπατάει ανάμεσα σε ξύλο και κεραμίδι. Δεν φταίει αυτό που δεν με παίρνει ο ύπνος, όχι, σπάνια φταίνε όλα εκείνα που βρίζοντας δυνατά κατηγορώ. Ούτε το φως, ούτε οι θόρυβοι, ούτε το παιχνίδι που παίξαμε με τους άλλους και είπα πως με τρόμαξε. Πιο συχνά είναι ένας πόνος στο στομάχι, στους πνεύμονες, σ' εκείνα τα κόκαλα πίσω απ' τ' αυτιά. Σήμερα έτυχε να είναι μία σουβλιά στο αριστερό μου μάτι.

Οι νοτισμένοι τοίχοι έχουν γεμίσει φουσκάλες σαν καμένο δέρμα και σε μερικά σημεία έχω εντοπίσει πράσινα χνουδωτά σημάδια. Η υγρασία είναι αποπνικτική εδώ και μέρες αλλά οι αναθυμιάσεις από τα εντομοκτόνα πρέπει να ευθύνονται τελικά για τις σκιές που έπιασα με την άκρη του ματιού να κινούνται δίπλα στον καθρέφτη. Πάνω από τη ντουλάπα. Στο πόδι του κρεβατιού. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ο ίδιος πανικός και όπως πάντα τα προληπτικά μου μέτρα κάνουν τα πράγματα σαφώς χειρότερα. Όλα τα βράδια τα περνάω με τα αυτιά τεντωμένα μπας κι ακούσω εκείνο το χαρακτηριστικό θρόισμα των φτερών. Σήμερα δεν άκουσα τίποτα - δεν βοηθάει ο ήχος από το ταβάνι - κι έτσι οι κεραίες που τρεμούλιασαν μπροστά μου επιδεικτικά μ' έπιασαν απροετοίμαστη. Αυτό ήταν! Πάω έξω.

Είναι πλέον σύνηθες να καταλήγω με πρησμένα μάτια και βρεγμένα ρούχα που βρωμάνε φτηνή μπύρα και καπνό, να σέρνω τις αρβύλες μου σε δρόμους στρωμένους με ξηρά αχλή δίνοντας μία ακόμη προσπάθεια να ανακτήσω τον έλεγχο του κεφαλιού μου. Αλλά πού... Φτάνει αστραπιαία στο δωμάτιό σου, χώνεται κάτω απ' τα σκεπάσματά σου και μένει εκεί. Έχω βαρεθεί να με βρίσκει το ξημέρωμα σωριασμένη στο πλατύσκαλο με τα κλειδιά στο χέρι λόγω της αδυναμίας μου να βρω την κλειδαρότρυπα - της αδυναμίας μου ουσιαστικά να κατευθύνω τα χέρια μου. Κι αν μη τι άλλο δεν είναι εποχή να βρίσκεται κανείς κατάχαμα.
Δεν κατάλαβα πώς μα εκεί, μέσα στην ασφαλτόσκονη και τα μαμουνιασμένα φυτά του πεζοδρομίου, ήταν που είδα τι παίζει, εκεί ήταν που μου έσκασε: θέλω να γίνω εσύ. Θα γούσταρα να αλλάξω δέρμα, να ψηλώσω μερικά εκατοστά και να αποκτήσω ένα έξτρα βάρος ανάμεσα στα πόδια μου. Δεν είναι αγάπη αυτό, μην ξεγελιέσαι με αυτά και με όσα μπορεί να πω παρακάτω, είναι αγνή ζήλια. Ακόμη κι όταν σε βλέπω κλεφτά κάθε φορά που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, ακόμη και τότε να ξέρεις πως είναι μόνο λόγω ζήλιας.
Ποιόν πάω να κοροϊδέψω ρε, εσένα ή εμένα; Αφού ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να πείσω.

Έχεις μέρες να πεις το παραμικρό κι όλα μου τα όνειρα έχουν μετατραπεί σε υποκατάστατα μ' ένα αχνό κόκκινο φωτάκι στο βάθος. Είναι απίστευτο το πώς η σαπίλα και η παρακμή γίνονται ιδανικά, το φαινομενικά μίζερο θυμίζει το Ωραίο κι οτιδήποτε παραμυθένιο και στραφταλιζέ αποδεικνύεται ψεύτικο, ανούσιο. Η αγριότητα και η νοσηρότητα των πράξεών σου μέσα στις φαντασιώσεις μου ξεπερνούν σε ρομαντισμό οτιδήποτε γνωστό σ' εμένα και φοβάμαι πως η σύγκριση με την πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Μια πραγματικότητα όπου η κάθε μου προσπάθεια για επαφή τιτλοφορείται "ΜΑΤΑΙΗ". Μια πραγματικότητα όπου στην τελική η μοναδική - κι αυτή ελάχιστη - ένδειξη περιπέτειας είναι μερικές μελάνινες βελονιές στο σβέρκο.

Αλλά για ν' αγγίξω την πένα σου πρέπει να φυτρώσουν καφέ γυαλιστερά φτερά στην πλάτη μου, να βγάλω άλλο ένα ζευγάρι πόδια και να επικοινωνώ με κεραίες, πράγμα μάλλον δύσκολο. Λέω να αρκεστώ λοιπόν σ' αυτό το σώμα, στα παυσίπονα, στις μπύρες, στα στριφτά τσιγάρα και στις ατέλειωτες ώρες περισυλλογής - έτσι το λέμε τώρα. Δε γαμιέται...

Στους Α.


Soundtrack: Stones from the Sky - Neurosis
(Ήταν να μη μου κολλήσει)

[...]Κάπως έτσι περάσαμε, δίπλα από φλοιούς έτοιμους να πέσουν και πάνω σε ξερά χόρτα που έσπαγαν κάτω απ' τα πόδια.

Τη μέρα καθηλωμένοι από τον σουρεαλισμό του ήλιου ανάμεσα στα φύλλα - μολύβια, δέντρα, τσιγάρα, όλα εκεί. Τη νύχτα μαστουρωμένοι από τη σιτρονέλα, τη μαυροδάφνη, τη μουσική... Κανείς δεν έμαθε ποτέ από τι ακριβώς. Αλλά τι σημασία είχε ή έχει το γιατί και το πώς, το αποτέλεσμα δεν μετράει; Έτσι άκουσα να λένε τουλάχιστον.

Στριφογυρνούσαμε μάταια νομίζω, οι πέτρες και τα ξύλα μπήγονταν στο δέρμα ότι κι αν κάναμε. Ήταν και το κρύο τόσο υγρό, στάζαμε ολόκληροι και το χώμα πάνω στα ρούχα μας γινόταν λάσπη. Αλλά θυμάμαι πως, όταν καταφέρναμε να κοιμηθούμε, ήταν παραδόξως καλύτερα από οπουδήποτε αλλού. Ειρωνεία.

Τα μέρη που πήγαμε τα θυμάσαι;

Το παράθυρο που έβλεπε ουρανό και με είχε τρομάξει. Κανείς σας δεν το κατάλαβε αφού γελούσαμε όλοι, τόσο αστεία μας φαινόταν η προσπάθεια να βρούμε δρόμο με μόνο φως το φεγγάρι. Οι σκάλες που έφτυναν σκόνη σε κάθε μας βήμα. Κι εκείνο το δωμάτιο χωρίς τοίχο. Η "Αποθήκη Πτωμάτων". Το ποτάμι με είχε παγώσει και είμαι σίγουρη πως ακόμη γελούσαμε. Ύστερα μέσα στο βουητό και τα θαμπά φώτα. Το παγκάκι κι εμείς με τις μπύρες στο χέρι. Είχα μεθύσει και σου έλεγα πως είσαι "αλλιώς" αλλά γελούσα και φαντάστηκες ότι σου έκανα πλάκα.

Θυμάσαι πώς σε ακολουθούσα;

Λαχάνιαζα αλλά έτρεχα ξωπίσω σου, να μη σε χάσω ούτε στιγμή από τα μάτια μου. Με κομμένη την ανάσα σου τραγουδούσα για να ξέρεις ότι είμαι εκεί, ότι δεν ξέμεινα κάπου παραπέρα να γυρίσεις πίσω να με μαζέψεις. Κατάφερα, παρά το αδύναμο του χαρακτήρα μου, να μη σου γίνω ποτέ εμπόδιο στη διαδρομή κι ακόμα περηφανεύομαι γι' αυτό.

Σήμερα είπαν ότι θα βρέξει. Έστρωσα το νάϋλον κι έσκαψα γύρω γύρω απ' τη σκηνή, έτσι δεν κάναμε και τότε; Χαχα! Πάλι μούσκεμα θα γίνω. Δεν πειράζει. Πάντα λέγαμε ότι αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για ν' ακούς τη βροχή όσο πιο κοντά σου γίνεται όταν κοιμάσαι.

[Στη θέα της βελόνας είναι που κόπηκε το γέλιο. Εκεί που είδα τι είμαστε κι ας συνέχισα όπως πριν, κι ας μην είπα τίποτα. Είχαμε ήδη φτάσει στο σημείο να έχουμε πει όλα όσα ήταν δυνατό να ειπωθούν.]

[Στο κρεβάτι μου θα κοιμηθώ και τη βροχή δεν θα την ακούω, θ' ανοίξω τηλεόραση. Σκέφτομαι να βάλω κι εκείνη τη μεταλλική πλάκα ανάμεσα στα δόντια - πρέπει να την συνηθίσω. Κι έτσι, αν βρεθούμε πάλι μαζί κάποιο βράδυ να μην αναγνωρίζεις τα όσα θα μουρμουράω στον ύπνο μου.]

Οι μεγάλες αλλαγές είναι γι' αυτούς που τις αντέχουν.

Αυτή είναι η απάντησή μου.

Soundtrack: Dødheimsgard - Shiva Interfere

Ανακατεύθυνση

Κατάλαβα τι εννοούν όταν μιλούν για μεγάλα λάθη, για πεταμένες ευκαιρίες και για αποτυχημένες επιλογές. Μου πήρε λίγο καιρό είναι η αλήθεια κι ακόμη δεν αισθάνομαι αρκετά καλά με τον εαυτό μου, αλλά οι δράσεις φέρνουν αντιδράσεις και οι πράξεις (ή μη πράξεις) συνέπειες. Ως επί τω πλείστον επώδυνες.

Θεωρούσα πως είχα ξεκινήσει αλλά ήρθε η συνειδητοποίηση ότι αυτό δεν είναι ακριβώς αρχή, είναι εκείνο που οι Άγγλοι φίλοι μας αποκαλούν limbo.

Το μούδιασμα συνήθως ακολουθείται από κύματα πόνου κι αυτή η φορά δεν αποτελεί εξαίρεση. Κι αν ο πόνος είναι για κάποιους πολύ δυνατή λέξη μπορώ επίσης να χαρακτηρίσω αυτή την κατάσταση ως "έντονη ενόχληση". Κάνει το μυαλό να στροφάρει όμως κι αυτό είναι μία κάποια παρηγοριά, για εμένα τουλάχιστον.

Μου θυμίζω δίνη για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό μου χωρίς να πηγαίνω πουθενά. Παρασέρνοντας όσους κολυμπούν ανέμελα δίπλα μου σε έναν αδιάκοπο στροβιλισμό. Οδηγώντας τους σ' ένα άδειο κέντρο. Κι όλα αυτά μέχρι να βγάλουν τ' άντερά τους και να αποφασίσουν ότι δεν αξίζει και τόσο τον κόπο τελικά ή, ακόμη χειρότερα, ότι είναι επικίνδυνο να είναι κοντά.

Συγχωρέστε μου το παραλήρημα μετά από τέτοια απουσία. Είμαι απλά αδιόρθωτη.

I reject your reality

and substitute my own.

Soundtrack: Einstürzende Neubauten - The Garden