At last!

Μία εικόνα θα κρατήσω από χθες. Για πάντα...

Να παίζει τους παπάδες του μερικά μέτρα πιο πέρα...


Άργησα να πάω κι έχασα - δυστυχώς! - Pain of Salvation και Moonspell. Δεν θέλω να αρχίσω πάλι να γκρινιάζω για την ΆΘΛΙΑ σειρά που μπήκαν οι μπάντες...
Όταν φτάσαμε καβατζωθήκαμε στην πιο τέλεια θέση: στο παράθυρο των αντρικών τουαλετών ακριβώς δίπλα απ' τη σκηνή, καθισμένοι στο περβάζι. Λίγο μετά ξεκίνησαν οι απίστευτοι Meshuggah στους οποίους έπεσε το χτύπημα της αρκούδας και όχι άδικα.
Κάναμε ένα μικρό pop διάλειμμα με Lacuna Coil κι εγώ το μόνο που ένιωσα είναι ότι έχασα μερικά λεπτά απ' τη ζωή μου.
(Συγνώμη τώρα, έχω άδικο? Βγαίνουν πρώτοι οι Pain of Salvation, δεύτεροι οι Moonspell και ακριβώς πριν τους Iced Earth οι Lacuna Coil?????? Παράααααλογοοοοοοοο?????????? Δεν απαντάει άααρα λογικό!)
Δύο παράπονα έχω απ' τους Iced Earth:
1. Είπαν πολλά καινούργια κομμάτια και ξέχασαν τα παλιά. Αυτό το μειονέκτημα έχουν τα promotion tours...
2. Ο Barlow χωρίς τη μαλλούρα...
Ομολογώ την αμαρτία μου: στους Venom την κάναμε...


Υπήρξε και συνάντηση κορυφής στη συναυλία. Γνώρισα την αγαπητή Do you dare to wish? και χάρηκα πολύ. :)


Τα ξαναλέμε στο επόμενο ρεπό μου...

Κι αν ποτέ βρεθείτε στο αεροδρόμιο,
περάσετε απ' τα Duty Free
και δείτε μια μεταλλού με μαύρο παντελόνι,
ροζ (?!?!?!?) μπλουζάκι και μαύρα all star
να ξέρετε ότι θα είμαι εγώ...