Always look on the emo side of life

Σήμερα θέλω να ξεσπάσω... Θέλω να τα χώσω, να βρίσω, να ουρλιάξω... Αλλά ποτέ δεν ήμουν δημιουργική με τις λέξεις, οι πνευματικές μου ικανότητες περιορίζονται όταν χτυπούν πάνω σε χαρτί με γραμμές - ή σε λευκή οθόνη εν προκειμένω - και έχω μία πολύ περίεργη αδυναμία για γυναίκα, δεν μπορώ να ουρλιάξω. Η φωνή μου δεν μπορεί να φτάσει ταυτόχρονα τη νότα και την ένταση που αποτελούν το ουρλιαχτό, μόνο χωριστά...

Όλη αυτή η ένταση πάντα μένει μέσα. Κι έχω μαζέψει τόση πολλή... Από μικρή με θυμάμαι να γράφω συνέχεια "δεν αντέχω άλλο". Κι όμως πάντα αντέχω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Έτσι έμαθα απλά να μη μιλάω. Να κλείνομαι και να σωπαίνω. Ένα χαμόγελο μπροστά κι από πίσω ένα χάος. Προσπαθώ να φανώ δυνατή αλλά δεν ξέρω ποιά είναι η δύναμη, να κρύβεις ή να φανερώνεις?

Σήμερα δεν έχει φωτογραφία, δεν έχει εικόνα. Τις μισώ για σήμερα. Είμαι τυφλή για σήμερα μόνο... Να κρατήσω λίγο αίμα για αύριο. 

Δεν φοβάμαι μην πληγωθώ. Αλλά ούτε και μην πληγώσω... Είναι περίεργος ο ορισμός και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Φοβάμαι μήπως δεν άξιζε. Μήπως δεν αξίζει. Κατάλαβες?

Τόσα χρόνια κι ακόμα στα ίδια. Εγώ δεν μιλάω - ή απλά δεν ακούς? - κι εσύ δεν καταλαβαίνεις - ή απλά δεν το δείχνεις? Τώρα που είδα ότι δεν φταίω είναι πλέον δεδομένο. Γιατί αν κάνεις πάντα το μαλάκα αυτό γίνεται...

Και τώρα τι? Δε μασάω ρε. Είπαμε, αντέχω!

Γαμώ τα παστέλια όλου του κόσμου...