Με το πρόσωπό του κρυμμένο κάτω από την σκονισμένη κουκούλα του παρατηρεί τους περαστικούς. Έφτασε και πάλι εκείνη η ώρα της νύχτας που οι δρόμοι ησυχάζουν. Η πόλη γίνεται για λίγες ώρες δική του, σχεδόν την ακούει ν' αναστενάζει και να τον καλεί μέσα απ' τους υπονόμους.
Κουλουριασμένος ακόμα, λικνίζεται νωχελικά σιγοτραγουδώντας εκείνο το μελαγχολικό σκοπό που είχε ακούσει να βγαίνει από τη σκουριασμένη φυσαρμόνικα ενός γέρου. Η μελωδία τον κατακλύζει και σχεδόν νιώθει κάθε κύτταρο να λειτουργεί στο ρυθμό της. Κυλάει σαν ποτάμι μέσα του φέρνοντας πίσω εικόνες ξεχασμένες πια. Ξεφτισμένο μαύρο βελούδο και φτηνό κόκκινο κρασί.
"... Κι εκείνα τα λίγα εκατοστά λευκού δέρματος που είχαν μείνει ακάλυπτα απ' την υγρή πορφύρα τυλίχτηκαν σ' ένα κομμάτι πανί. Σε βάθος έξι ποδιών."
Τη σκιά του δρόμου "σπάει" το εκτυφλωτικό πορτοκαλί φως της λάμπας που τρεμοπαίζει λίγο παρακάτω. Αποκαλύπτει δεκάδες μακριές ροζ ουρές να χώνονται σε τρύπες και χαραμάδες. Μικρές τσιριχτές φωνίτσες που παγώνουν το αίμα. Οι τύψεις της πόλης μόλις ξύπνησαν.
Αρπάζει τη χάρτινη σακούλα που του είχε γλιστρήσει από τα χέρια, τη φέρνει στο στόμα του, πίνει μία τελευταία γουλιά από το μπουκάλι που έκρυβε επιμελώς μέσα της και σηκώνεται με όση δύναμη του έχει απομείνει. Οι κλωστές από την καμπαρντίνα του ακουμπούν το βρεγμένο πεζοδρόμιο και τα -τρύπια πλέον - παπούτσια του γλιστρούν αργά προς το φως.
Μικρά γκρι ποδαράκια ακολουθούν και ανεβαίνουν πάνω του, και μπαίνουν μέσα στο παλτό του. Και το βήμα του γίνεται όλο και πιο γρήγορο.
Η πόλη είναι πολύ μικρή και πολύ φωτεινή για τους κοινούς θνητούς.
Η απουσία φέρνει στο φως εφηβικά κατάλοιπα
που νόμιζα ότι δεν θα ξανασυναντούσα...
Soundtrack: Made of Rats - Orange Goblin
.JPG)
