[...]Κάπως έτσι περάσαμε, δίπλα από φλοιούς έτοιμους να πέσουν και πάνω σε ξερά χόρτα που έσπαγαν κάτω απ' τα πόδια.

Τη μέρα καθηλωμένοι από τον σουρεαλισμό του ήλιου ανάμεσα στα φύλλα - μολύβια, δέντρα, τσιγάρα, όλα εκεί. Τη νύχτα μαστουρωμένοι από τη σιτρονέλα, τη μαυροδάφνη, τη μουσική... Κανείς δεν έμαθε ποτέ από τι ακριβώς. Αλλά τι σημασία είχε ή έχει το γιατί και το πώς, το αποτέλεσμα δεν μετράει; Έτσι άκουσα να λένε τουλάχιστον.

Στριφογυρνούσαμε μάταια νομίζω, οι πέτρες και τα ξύλα μπήγονταν στο δέρμα ότι κι αν κάναμε. Ήταν και το κρύο τόσο υγρό, στάζαμε ολόκληροι και το χώμα πάνω στα ρούχα μας γινόταν λάσπη. Αλλά θυμάμαι πως, όταν καταφέρναμε να κοιμηθούμε, ήταν παραδόξως καλύτερα από οπουδήποτε αλλού. Ειρωνεία.

Τα μέρη που πήγαμε τα θυμάσαι;

Το παράθυρο που έβλεπε ουρανό και με είχε τρομάξει. Κανείς σας δεν το κατάλαβε αφού γελούσαμε όλοι, τόσο αστεία μας φαινόταν η προσπάθεια να βρούμε δρόμο με μόνο φως το φεγγάρι. Οι σκάλες που έφτυναν σκόνη σε κάθε μας βήμα. Κι εκείνο το δωμάτιο χωρίς τοίχο. Η "Αποθήκη Πτωμάτων". Το ποτάμι με είχε παγώσει και είμαι σίγουρη πως ακόμη γελούσαμε. Ύστερα μέσα στο βουητό και τα θαμπά φώτα. Το παγκάκι κι εμείς με τις μπύρες στο χέρι. Είχα μεθύσει και σου έλεγα πως είσαι "αλλιώς" αλλά γελούσα και φαντάστηκες ότι σου έκανα πλάκα.

Θυμάσαι πώς σε ακολουθούσα;

Λαχάνιαζα αλλά έτρεχα ξωπίσω σου, να μη σε χάσω ούτε στιγμή από τα μάτια μου. Με κομμένη την ανάσα σου τραγουδούσα για να ξέρεις ότι είμαι εκεί, ότι δεν ξέμεινα κάπου παραπέρα να γυρίσεις πίσω να με μαζέψεις. Κατάφερα, παρά το αδύναμο του χαρακτήρα μου, να μη σου γίνω ποτέ εμπόδιο στη διαδρομή κι ακόμα περηφανεύομαι γι' αυτό.

Σήμερα είπαν ότι θα βρέξει. Έστρωσα το νάϋλον κι έσκαψα γύρω γύρω απ' τη σκηνή, έτσι δεν κάναμε και τότε; Χαχα! Πάλι μούσκεμα θα γίνω. Δεν πειράζει. Πάντα λέγαμε ότι αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για ν' ακούς τη βροχή όσο πιο κοντά σου γίνεται όταν κοιμάσαι.

[Στη θέα της βελόνας είναι που κόπηκε το γέλιο. Εκεί που είδα τι είμαστε κι ας συνέχισα όπως πριν, κι ας μην είπα τίποτα. Είχαμε ήδη φτάσει στο σημείο να έχουμε πει όλα όσα ήταν δυνατό να ειπωθούν.]

[Στο κρεβάτι μου θα κοιμηθώ και τη βροχή δεν θα την ακούω, θ' ανοίξω τηλεόραση. Σκέφτομαι να βάλω κι εκείνη τη μεταλλική πλάκα ανάμεσα στα δόντια - πρέπει να την συνηθίσω. Κι έτσι, αν βρεθούμε πάλι μαζί κάποιο βράδυ να μην αναγνωρίζεις τα όσα θα μουρμουράω στον ύπνο μου.]

Οι μεγάλες αλλαγές είναι γι' αυτούς που τις αντέχουν.

Αυτή είναι η απάντησή μου.

Soundtrack: Dødheimsgard - Shiva Interfere