Η εποχή της κατσαρίδας

Προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά γρατζουνίσματα έρχονται απ' το ταβάνι. Ο αέρας θα σέρνει τα κλαδιά της συκιάς στην πίσω αυλή πάνω στα κεραμίδια. Τόσα χρόνια πέρασαν σ' αυτό το σπίτι ρε φίλε κι ακόμη να το συνηθίσω, πάντα νομίζω πως κάτι περπατάει ανάμεσα σε ξύλο και κεραμίδι. Δεν φταίει αυτό που δεν με παίρνει ο ύπνος, όχι, σπάνια φταίνε όλα εκείνα που βρίζοντας δυνατά κατηγορώ. Ούτε το φως, ούτε οι θόρυβοι, ούτε το παιχνίδι που παίξαμε με τους άλλους και είπα πως με τρόμαξε. Πιο συχνά είναι ένας πόνος στο στομάχι, στους πνεύμονες, σ' εκείνα τα κόκαλα πίσω απ' τ' αυτιά. Σήμερα έτυχε να είναι μία σουβλιά στο αριστερό μου μάτι.

Οι νοτισμένοι τοίχοι έχουν γεμίσει φουσκάλες σαν καμένο δέρμα και σε μερικά σημεία έχω εντοπίσει πράσινα χνουδωτά σημάδια. Η υγρασία είναι αποπνικτική εδώ και μέρες αλλά οι αναθυμιάσεις από τα εντομοκτόνα πρέπει να ευθύνονται τελικά για τις σκιές που έπιασα με την άκρη του ματιού να κινούνται δίπλα στον καθρέφτη. Πάνω από τη ντουλάπα. Στο πόδι του κρεβατιού. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ο ίδιος πανικός και όπως πάντα τα προληπτικά μου μέτρα κάνουν τα πράγματα σαφώς χειρότερα. Όλα τα βράδια τα περνάω με τα αυτιά τεντωμένα μπας κι ακούσω εκείνο το χαρακτηριστικό θρόισμα των φτερών. Σήμερα δεν άκουσα τίποτα - δεν βοηθάει ο ήχος από το ταβάνι - κι έτσι οι κεραίες που τρεμούλιασαν μπροστά μου επιδεικτικά μ' έπιασαν απροετοίμαστη. Αυτό ήταν! Πάω έξω.

Είναι πλέον σύνηθες να καταλήγω με πρησμένα μάτια και βρεγμένα ρούχα που βρωμάνε φτηνή μπύρα και καπνό, να σέρνω τις αρβύλες μου σε δρόμους στρωμένους με ξηρά αχλή δίνοντας μία ακόμη προσπάθεια να ανακτήσω τον έλεγχο του κεφαλιού μου. Αλλά πού... Φτάνει αστραπιαία στο δωμάτιό σου, χώνεται κάτω απ' τα σκεπάσματά σου και μένει εκεί. Έχω βαρεθεί να με βρίσκει το ξημέρωμα σωριασμένη στο πλατύσκαλο με τα κλειδιά στο χέρι λόγω της αδυναμίας μου να βρω την κλειδαρότρυπα - της αδυναμίας μου ουσιαστικά να κατευθύνω τα χέρια μου. Κι αν μη τι άλλο δεν είναι εποχή να βρίσκεται κανείς κατάχαμα.
Δεν κατάλαβα πώς μα εκεί, μέσα στην ασφαλτόσκονη και τα μαμουνιασμένα φυτά του πεζοδρομίου, ήταν που είδα τι παίζει, εκεί ήταν που μου έσκασε: θέλω να γίνω εσύ. Θα γούσταρα να αλλάξω δέρμα, να ψηλώσω μερικά εκατοστά και να αποκτήσω ένα έξτρα βάρος ανάμεσα στα πόδια μου. Δεν είναι αγάπη αυτό, μην ξεγελιέσαι με αυτά και με όσα μπορεί να πω παρακάτω, είναι αγνή ζήλια. Ακόμη κι όταν σε βλέπω κλεφτά κάθε φορά που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, ακόμη και τότε να ξέρεις πως είναι μόνο λόγω ζήλιας.
Ποιόν πάω να κοροϊδέψω ρε, εσένα ή εμένα; Αφού ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να πείσω.

Έχεις μέρες να πεις το παραμικρό κι όλα μου τα όνειρα έχουν μετατραπεί σε υποκατάστατα μ' ένα αχνό κόκκινο φωτάκι στο βάθος. Είναι απίστευτο το πώς η σαπίλα και η παρακμή γίνονται ιδανικά, το φαινομενικά μίζερο θυμίζει το Ωραίο κι οτιδήποτε παραμυθένιο και στραφταλιζέ αποδεικνύεται ψεύτικο, ανούσιο. Η αγριότητα και η νοσηρότητα των πράξεών σου μέσα στις φαντασιώσεις μου ξεπερνούν σε ρομαντισμό οτιδήποτε γνωστό σ' εμένα και φοβάμαι πως η σύγκριση με την πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Μια πραγματικότητα όπου η κάθε μου προσπάθεια για επαφή τιτλοφορείται "ΜΑΤΑΙΗ". Μια πραγματικότητα όπου στην τελική η μοναδική - κι αυτή ελάχιστη - ένδειξη περιπέτειας είναι μερικές μελάνινες βελονιές στο σβέρκο.

Αλλά για ν' αγγίξω την πένα σου πρέπει να φυτρώσουν καφέ γυαλιστερά φτερά στην πλάτη μου, να βγάλω άλλο ένα ζευγάρι πόδια και να επικοινωνώ με κεραίες, πράγμα μάλλον δύσκολο. Λέω να αρκεστώ λοιπόν σ' αυτό το σώμα, στα παυσίπονα, στις μπύρες, στα στριφτά τσιγάρα και στις ατέλειωτες ώρες περισυλλογής - έτσι το λέμε τώρα. Δε γαμιέται...

Στους Α.


Soundtrack: Stones from the Sky - Neurosis
(Ήταν να μη μου κολλήσει)