A Dream within a Dream

2011-08-13T13:18:00.004+03:00

Πονάει το στήθος σου. Ζαλίζεσαι και χάνεις το έδαφος κάτω απ' τα πόδια σου. Ο ιδρώτας κυλάει από κάθε πόρο του κορμιού σου. Τα ρούχα σου τσαλακωμένα, σκισμένα, στάζουν στο χώμα. Τα χέρια του πλήθους βαραίνουν πάνω στους ώμους σου και τα γόνατά σου λυγίζουν από την εξάντληση. Η φωνή σου δεν βγαίνει πια κι ας προσπαθείς να φωνάξεις. Τα μάτια σου τσούζουν και το βουητό στ' αυτιά σου όλο και δυναμώνει. Μία ανάσα ακόμα... Τελειώνει το οξυγόνο. Νιώθεις πως η επόμενη κίνησή σου ίσως είναι και η τελευταία σου.

Μα μη σταματήσεις να τραγουδάς. Μη σταματήσεις να παρασέρνεις και να παρασέρνεσαι. Μη σταματήσεις να χορεύεις.

Swing a little more!

meh.

Soundtrack: Flogging Molly – Devil's Dance Floor

Η εποχή της κατσαρίδας

2011-05-06T04:39:00.005+03:00

Προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά γρατζουνίσματα έρχονται απ' το ταβάνι. Ο αέρας θα σέρνει τα κλαδιά της συκιάς στην πίσω αυλή πάνω στα κεραμίδια. Τόσα χρόνια πέρασαν σ' αυτό το σπίτι ρε φίλε κι ακόμη να το συνηθίσω, πάντα νομίζω πως κάτι περπατάει ανάμεσα σε ξύλο και κεραμίδι. Δεν φταίει αυτό που δεν με παίρνει ο ύπνος, όχι, σπάνια φταίνε όλα εκείνα που βρίζοντας δυνατά κατηγορώ. Ούτε το φως, ούτε οι θόρυβοι, ούτε το παιχνίδι που παίξαμε με τους άλλους και είπα πως με τρόμαξε. Πιο συχνά είναι ένας πόνος στο στομάχι, στους πνεύμονες, σ' εκείνα τα κόκαλα πίσω απ' τ' αυτιά. Σήμερα έτυχε να είναι μία σουβλιά στο αριστερό μου μάτι.

Οι νοτισμένοι τοίχοι έχουν γεμίσει φουσκάλες σαν καμένο δέρμα και σε μερικά σημεία έχω εντοπίσει πράσινα χνουδωτά σημάδια. Η υγρασία είναι αποπνικτική εδώ και μέρες αλλά οι αναθυμιάσεις από τα εντομοκτόνα πρέπει να ευθύνονται τελικά για τις σκιές που έπιασα με την άκρη του ματιού να κινούνται δίπλα στον καθρέφτη. Πάνω από τη ντουλάπα. Στο πόδι του κρεβατιού. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ο ίδιος πανικός και όπως πάντα τα προληπτικά μου μέτρα κάνουν τα πράγματα σαφώς χειρότερα. Όλα τα βράδια τα περνάω με τα αυτιά τεντωμένα μπας κι ακούσω εκείνο το χαρακτηριστικό θρόισμα των φτερών. Σήμερα δεν άκουσα τίποτα - δεν βοηθάει ο ήχος από το ταβάνι - κι έτσι οι κεραίες που τρεμούλιασαν μπροστά μου επιδεικτικά μ' έπιασαν απροετοίμαστη. Αυτό ήταν! Πάω έξω.

Είναι πλέον σύνηθες να καταλήγω με πρησμένα μάτια και βρεγμένα ρούχα που βρωμάνε φτηνή μπύρα και καπνό, να σέρνω τις αρβύλες μου σε δρόμους στρωμένους με ξηρά αχλή δίνοντας μία ακόμη προσπάθεια να ανακτήσω τον έλεγχο του κεφαλιού μου. Αλλά πού... Φτάνει αστραπιαία στο δωμάτιό σου, χώνεται κάτω απ' τα σκεπάσματά σου και μένει εκεί. Έχω βαρεθεί να με βρίσκει το ξημέρωμα σωριασμένη στο πλατύσκαλο με τα κλειδιά στο χέρι λόγω της αδυναμίας μου να βρω την κλειδαρότρυπα - της αδυναμίας μου ουσιαστικά να κατευθύνω τα χέρια μου. Κι αν μη τι άλλο δεν είναι εποχή να βρίσκεται κανείς κατάχαμα.
Δεν κατάλαβα πώς μα εκεί, μέσα στην ασφαλτόσκονη και τα μαμουνιασμένα φυτά του πεζοδρομίου, ήταν που είδα τι παίζει, εκεί ήταν που μου έσκασε: θέλω να γίνω εσύ. Θα γούσταρα να αλλάξω δέρμα, να ψηλώσω μερικά εκατοστά και να αποκτήσω ένα έξτρα βάρος ανάμεσα στα πόδια μου. Δεν είναι αγάπη αυτό, μην ξεγελιέσαι με αυτά και με όσα μπορεί να πω παρακάτω, είναι αγνή ζήλια. Ακόμη κι όταν σε βλέπω κλεφτά κάθε φορά που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, ακόμη και τότε να ξέρεις πως είναι μόνο λόγω ζήλιας.
Ποιόν πάω να κοροϊδέψω ρε, εσένα ή εμένα; Αφού ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να πείσω.

Έχεις μέρες να πεις το παραμικρό κι όλα μου τα όνειρα έχουν μετατραπεί σε υποκατάστατα μ' ένα αχνό κόκκινο φωτάκι στο βάθος. Είναι απίστευτο το πώς η σαπίλα και η παρακμή γίνονται ιδανικά, το φαινομενικά μίζερο θυμίζει το Ωραίο κι οτιδήποτε παραμυθένιο και στραφταλιζέ αποδεικνύεται ψεύτικο, ανούσιο. Η αγριότητα και η νοσηρότητα των πράξεών σου μέσα στις φαντασιώσεις μου ξεπερνούν σε ρομαντισμό οτιδήποτε γνωστό σ' εμένα και φοβάμαι πως η σύγκριση με την πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Μια πραγματικότητα όπου η κάθε μου προσπάθεια για επαφή τιτλοφορείται "ΜΑΤΑΙΗ". Μια πραγματικότητα όπου στην τελική η μοναδική - κι αυτή ελάχιστη - ένδειξη περιπέτειας είναι μερικές μελάνινες βελονιές στο σβέρκο.

Αλλά για ν' αγγίξω την πένα σου πρέπει να φυτρώσουν καφέ γυαλιστερά φτερά στην πλάτη μου, να βγάλω άλλο ένα ζευγάρι πόδια και να επικοινωνώ με κεραίες, πράγμα μάλλον δύσκολο. Λέω να αρκεστώ λοιπόν σ' αυτό το σώμα, στα παυσίπονα, στις μπύρες, στα στριφτά τσιγάρα και στις ατέλειωτες ώρες περισυλλογής - έτσι το λέμε τώρα. Δε γαμιέται...

Στους Α.

Soundtrack: Stones from the Sky - Neurosis
(Ήταν να μη μου κολλήσει)

2011-03-29T03:58:00.009+03:00

[...]Κάπως έτσι περάσαμε, δίπλα από φλοιούς έτοιμους να πέσουν και πάνω σε ξερά χόρτα που έσπαγαν κάτω απ' τα πόδια.

Τη μέρα καθηλωμένοι από τον σουρεαλισμό του ήλιου ανάμεσα στα φύλλα - μολύβια, δέντρα, τσιγάρα, όλα εκεί. Τη νύχτα μαστουρωμένοι από τη σιτρονέλα, τη μαυροδάφνη, τη μουσική... Κανείς δεν έμαθε ποτέ από τι ακριβώς. Αλλά τι σημασία είχε ή έχει το γιατί και το πώς, το αποτέλεσμα δεν μετράει; Έτσι άκουσα να λένε τουλάχιστον.

Στριφογυρνούσαμε μάταια νομίζω, οι πέτρες και τα ξύλα μπήγονταν στο δέρμα ότι κι αν κάναμε. Ήταν και το κρύο τόσο υγρό, στάζαμε ολόκληροι και το χώμα πάνω στα ρούχα μας γινόταν λάσπη. Αλλά θυμάμαι πως, όταν καταφέρναμε να κοιμηθούμε, ήταν παραδόξως καλύτερα από οπουδήποτε αλλού. Ειρωνεία.

Τα μέρη που πήγαμε τα θυμάσαι;

Το παράθυρο που έβλεπε ουρανό και με είχε τρομάξει. Κανείς σας δεν το κατάλαβε αφού γελούσαμε όλοι, τόσο αστεία μας φαινόταν η προσπάθεια να βρούμε δρόμο με μόνο φως το φεγγάρι. Οι σκάλες που έφτυναν σκόνη σε κάθε μας βήμα. Κι εκείνο το δωμάτιο χωρίς τοίχο. Η "Αποθήκη Πτωμάτων". Το ποτάμι με είχε παγώσει και είμαι σίγουρη πως ακόμη γελούσαμε. Ύστερα μέσα στο βουητό και τα θαμπά φώτα. Το παγκάκι κι εμείς με τις μπύρες στο χέρι. Είχα μεθύσει και σου έλεγα πως είσαι "αλλιώς" αλλά γελούσα και φαντάστηκες ότι σου έκανα πλάκα.

Θυμάσαι πώς σε ακολουθούσα;

Λαχάνιαζα αλλά έτρεχα ξωπίσω σου, να μη σε χάσω ούτε στιγμή από τα μάτια μου. Με κομμένη την ανάσα σου τραγουδούσα για να ξέρεις ότι είμαι εκεί, ότι δεν ξέμεινα κάπου παραπέρα να γυρίσεις πίσω να με μαζέψεις. Κατάφερα, παρά το αδύναμο του χαρακτήρα μου, να μη σου γίνω ποτέ εμπόδιο στη διαδρομή κι ακόμα περηφανεύομαι γι' αυτό.

Σήμερα είπαν ότι θα βρέξει. Έστρωσα το νάϋλον κι έσκαψα γύρω γύρω απ' τη σκηνή, έτσι δεν κάναμε και τότε; Χαχα! Πάλι μούσκεμα θα γίνω. Δεν πειράζει. Πάντα λέγαμε ότι αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για ν' ακούς τη βροχή όσο πιο κοντά σου γίνεται όταν κοιμάσαι.

[Στη θέα της βελόνας είναι που κόπηκε το γέλιο. Εκεί που είδα τι είμαστε κι ας συνέχισα όπως πριν, κι ας μην είπα τίποτα. Είχαμε ήδη φτάσει στο σημείο να έχουμε πει όλα όσα ήταν δυνατό να ειπωθούν.]

[Στο κρεβάτι μου θα κοιμηθώ και τη βροχή δεν θα την ακούω, θ' ανοίξω τηλεόραση. Σκέφτομαι να βάλω κι εκείνη τη μεταλλική πλάκα ανάμεσα στα δόντια - πρέπει να την συνηθίσω. Κι έτσι, αν βρεθούμε πάλι μαζί κάποιο βράδυ να μην αναγνωρίζεις τα όσα θα μουρμουράω στον ύπνο μου.]

Οι μεγάλες αλλαγές είναι γι' αυτούς που τις αντέχουν.

Αυτή είναι η απάντησή μου.

Soundtrack: Dødheimsgard - Shiva Interfere

Ανακατεύθυνση

2011-02-07T10:11:00.005+02:00

Κατάλαβα τι εννοούν όταν μιλούν για μεγάλα λάθη, για πεταμένες ευκαιρίες και για αποτυχημένες επιλογές. Μου πήρε λίγο καιρό είναι η αλήθεια κι ακόμη δεν αισθάνομαι αρκετά καλά με τον εαυτό μου, αλλά οι δράσεις φέρνουν αντιδράσεις και οι πράξεις (ή μη πράξεις) συνέπειες. Ως επί τω πλείστον επώδυνες.

Θεωρούσα πως είχα ξεκινήσει αλλά ήρθε η συνειδητοποίηση ότι αυτό δεν είναι ακριβώς αρχή, είναι εκείνο που οι Άγγλοι φίλοι μας αποκαλούν limbo.

Το μούδιασμα συνήθως ακολουθείται από κύματα πόνου κι αυτή η φορά δεν αποτελεί εξαίρεση. Κι αν ο πόνος είναι για κάποιους πολύ δυνατή λέξη μπορώ επίσης να χαρακτηρίσω αυτή την κατάσταση ως "έντονη ενόχληση". Κάνει το μυαλό να στροφάρει όμως κι αυτό είναι μία κάποια παρηγοριά, για εμένα τουλάχιστον.

Μου θυμίζω δίνη για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό μου χωρίς να πηγαίνω πουθενά. Παρασέρνοντας όσους κολυμπούν ανέμελα δίπλα μου σε έναν αδιάκοπο στροβιλισμό. Οδηγώντας τους σ' ένα άδειο κέντρο. Κι όλα αυτά μέχρι να βγάλουν τ' άντερά τους και να αποφασίσουν ότι δεν αξίζει και τόσο τον κόπο τελικά ή, ακόμη χειρότερα, ότι είναι επικίνδυνο να είναι κοντά.

Συγχωρέστε μου το παραλήρημα μετά από τέτοια απουσία. Είμαι απλά αδιόρθωτη.

I reject your reality

and substitute my own.

Soundtrack: Einstürzende Neubauten - The Garden

Glee of Demons

2010-06-26T13:18:00.005+03:00

Με το πρόσωπό του κρυμμένο κάτω από την σκονισμένη κουκούλα του παρατηρεί τους περαστικούς. Έφτασε και πάλι εκείνη η ώρα της νύχτας που οι δρόμοι ησυχάζουν. Η πόλη γίνεται για λίγες ώρες δική του, σχεδόν την ακούει ν' αναστενάζει και να τον καλεί μέσα απ' τους υπονόμους.

Κουλουριασμένος ακόμα, λικνίζεται νωχελικά σιγοτραγουδώντας εκείνο το μελαγχολικό σκοπό που είχε ακούσει να βγαίνει από τη σκουριασμένη φυσαρμόνικα ενός γέρου. Η μελωδία τον κατακλύζει και σχεδόν νιώθει κάθε κύτταρο να λειτουργεί στο ρυθμό της. Κυλάει σαν ποτάμι μέσα του φέρνοντας πίσω εικόνες ξεχασμένες πια. Ξεφτισμένο μαύρο βελούδο και φτηνό κόκκινο κρασί.

"... Κι εκείνα τα λίγα εκατοστά λευκού δέρματος που είχαν μείνει ακάλυπτα απ' την υγρή πορφύρα τυλίχτηκαν σ' ένα κομμάτι πανί. Σε βάθος έξι ποδιών."

Τη σκιά του δρόμου "σπάει" το εκτυφλωτικό πορτοκαλί φως της λάμπας που τρεμοπαίζει λίγο παρακάτω. Αποκαλύπτει δεκάδες μακριές ροζ ουρές να χώνονται σε τρύπες και χαραμάδες. Μικρές τσιριχτές φωνίτσες που παγώνουν το αίμα. Οι τύψεις της πόλης μόλις ξύπνησαν.

Αρπάζει τη χάρτινη σακούλα που του είχε γλιστρήσει από τα χέρια, τη φέρνει στο στόμα του, πίνει μία τελευταία γουλιά από το μπουκάλι που έκρυβε επιμελώς μέσα της και σηκώνεται με όση δύναμη του έχει απομείνει. Οι κλωστές από την καμπαρντίνα του ακουμπούν το βρεγμένο πεζοδρόμιο και τα -τρύπια πλέον - παπούτσια του γλιστρούν αργά προς το φως.

Μικρά γκρι ποδαράκια ακολουθούν και ανεβαίνουν πάνω του, και μπαίνουν μέσα στο παλτό του. Και το βήμα του γίνεται όλο και πιο γρήγορο.

Η πόλη είναι πολύ μικρή και πολύ φωτεινή για τους κοινούς θνητούς.

Rage of Angels

Η απουσία φέρνει στο φως εφηβικά κατάλοιπα
που νόμιζα ότι δεν θα ξανασυναντούσα...

Soundtrack: Made of Rats - Orange Goblin

Distortion

2010-04-12T21:58:00.007+03:00

Λίγα σπασμένα φύλλα και το κεφάλι σου γίνεται ένα νεφέλωμα που καλύπτει απόλυτα μία μικρή γωνία του δωματίου σου.

Λίγες λευκές γραμμές και οι αισθήσεις σου εκρήγνυνται και σπάνε τον μουτζουρωμένο σου καθρέφτη.

Λίγες πολύχρωμες σταγόνες και τα άκρα σου μοιάζουν με πλοκάμια που κρέμονται απ' το ετοιμόρροπο ταβάνι.

Το μόνο φως που υπάρχει είναι μία κίτρινη θαμπάδα που βγαίνει από το κέντρο του μετώπου σου.

Ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι ο στροβιλισμός του βρώμικου αέρα μέσα στα ιπτάμενα μαλλιά σου.

Όλο το δωμάτιο μυρίζει καπνό, μέταλλο και ιδρώτα.

Ο ιδρώτας...

Τα σπίρτα σου βράχηκαν, τα κουτάλια σου σκούριασαν, η ζάχαρή σου έλιωσε.

Κουλουριασμένος στο τρεμάμενο πάτωμα, περιμένεις τη ζέστη, το κρύο, τη μέρα και τη νύχτα.

"A pill to make you numb
A pill to make you dumb
A pill to make you anybody else
But all the drugs in this world
Won't save You from Yourself"

Soundtrack: AmenRa - The Pain It Is Shapeless

Road Trip

2010-03-16T23:49:00.004+02:00

Έρχεται αυτή η στιγμή που η αρχή ή το τέλος δεν έχουν καμία σημασία. Ακόμη και η διαδρομή γίνεται μάλλον θολή... Κι αυτό που μένει είναι εκείνος.Χορεύεις σαν τρελή στη μέση του βρεγμένου δρόμου.
Γελάς χωρίς κανένα προφανή λόγο.
Και θες να την κάνεις μέσα σ' ένα σκαραβαίο.
Ταξίδι παντού και πουθενά.

Να μη σε νοιάζει τίποτα.
Να μη νοιάζεις κανέναν.

Μόνη και μαζί του.
Για όσο...

Να πάτε να δείτε Dirty Granny Tales με την πρώτη ευκαιρία!
Θα σας πάρει και σας σηκώσει, κυριολεκτικά...

Soundtrack: Good Fortune - PJ Harvey

How far is your dream? IV

2010-01-12T10:57:00.007+02:00

Τα φώτα όμως γρήγορα έσβησαν και τους ψιθύρους και τις φωνές τα κάλυψε η απόλυτη σιωπή. Η Μαγεία χάθηκε όσο ξαφνικά εμφανίστηκε... Η μόνη κάποια ελπίδα που σου έχει μείνει είναι ένα μικρό άνοιγμα των δέντρων κάπου μπροστά σου, σαν μονοπάτι.

Όμως τα πόδια σου, καθώς περπατάς, δεν αφήνουν σημάδια στο έδαφος. Και όσο κι αν τρέχεις τα πάντα γύρω σου παραμένουν ίδια, σα να μην έχεις κάνει ούτε ένα βήμα...

ΙΙ

ΙΙΙ

Καλή Χρονιά σε όλους!

Πήρα το Mac που τόσο ονειρευόμουν.

Όλα τα υπόλοιπα με πάνε γαμιώντας...

Update: Μόλις συνειδητοποίησα ότι το

blog μου έκλεισε χθες - αισίως - 2 χρόνια

ζωής. And counting... :)

Soundtrack: Bjarka - A Forest

Love of the living dead... I

2009-11-19T22:49:00.007+02:00

Το έδαφος άρχισε να κουνιέται κάτω από τον κατάμαυρο ουρανό. Μικρές πέτρες κυλάνε δεξιά κι αριστερά. Το βάζο πέφτει και τα λουλούδια σκορπίζονται πάνω στο φρέσκο χώμα. Η μαρμάρινη πλάκα τρέμει. Ένα χέρι πετάγεται βίαια μέσα από τη γη...
Ακούγονται βρισιές, ύστερα ουρλιαχτά, μία μικρή παύση και ρόδες να στριγγλίζουν πάνω στην άσφαλτο. Παρασέρνει ότι βρίσκει στο δρόμο του χωρίς δισταγμό, σχεδόν σαν να μη σκέφτεται...

......................................................................

Στέκεται με το κατάλευκο νυχτικό της μπροστά στο παράθυρο ατενίζοντας το άπειρο. Θλίψη και απεριόριστος πόνος κατακλύζουν το βλέμμα της αλλά κανείς δεν είναι εκεί να την παρηγορήσει. Όλα τα φώτα είναι σβησμένα, σαν να μη θέλει να τη δουν, σαν να θέλει απλά να εξαφανιστεί.

Από κάπου μακριά ακούει ένα αμάξι να τρέχει. Ο θόρυβος πλησιάζει ανησυχητικά. Σε λίγα δευτερόλεπτα οι προβολείς την τυφλώνουν κι ένα ζευγάρι παγωμένα χέρια την αρπάζουν απ' τους ώμους. Τινάζεται βίαια αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει, είναι πολύ αδύναμη.

......................................................................

Τη σπρώχνει με όλη του τη δύναμη κι εκείνη εκσφενδονίζεται στο κρεβάτι. Τρέχει και τυλίγει το λεπτό λαιμό της με τα πληγιαμένα του δάχτυλα. Σφίγγει.... Σφίγγει...... Σφίγγει..........

.....................................................................

Βήχει, προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει ανάσα. Δεν τα καταφέρνει όμως. Ξαφνικά όλα γύρω της αρχίζουν να γίνονται ακόμη πιο σκοτεινά. Νιώθει σαν να πέφτει σ' ένα βαθύ, κρύο και υγρό πηγάδι. Χάνει τις αισθήσεις της.

....................................................................

Την έχει μέσα στα χέρια του. Η ισχνή της ανάσα χαϊδεύει τον παραμορφωμένο λαιμό του. Σχεδόν ευλαβικά την ακουμπάει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, εκείνος κάθεται στη θέση του οδηγού και βάζει μπρος τη μηχανή.

Η ταχύτητα αυτή θα ήταν τρομακτική για οποιονδήποτε άνθρωπο. Τα φώτα ίσα που φωτίζουν στο μισό μέτρο. Και κάπου μέσα από την ομίχλη φαίνεται μία απειλητική σκιά. Τα φρένα τρίζουν και μετά σκοτάδι...

Αν δεν το έχετε ήδη κάνει,
ακούστε psychobilly!!!
Μιλάμε για αποκάλυψη...
(Πάρι θα σ' ευγνωμονώ αιώνια...)

Sountrack: Zombie Ghost Train - Black, White and Dead

Rage of Angels

2009-10-08T12:38:00.001+03:00

Κοιτάζει έξω απ' το παράθυρο και βλέπει τα πρώτα φώτα στους απέναντι ουρανοξύστες να σβήνουν. Η νύχτα έχει πέσει για τα καλά και η κίνηση έχει αρχίσει να λιγοστεύει. Ήρθε η ώρα.

Μπαίνει στο μπάνιο. Βγάζει βιαστικά τα ρούχα του και προσπερνώντας επιμελώς τον κεθρέφτη χωρίς να γυρίσει το βλέμμα του μπαίνει στο ντους. Αφήνει το καυτό νερό να κυλήσει πάνω στο δέρμα του. Αυτή η αίσθηση... Μία απόλυτη ευχαρίστηση που σχεδόν τον παραλύει.
"Μόνο δύο πράγματα μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις έτσι. Μία γυναίκα κι ένα όπλο. Αρκεί να ξέρεις πώς να τα χρησιμοποιείς."

Τα πάντα στο δωμάτιο, πνιγμένα στο σκοτάδι, φαίνονται να είναι διαφορετικές αποχρώσεις του σκούρου μπλε. Μόνο για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου προλαβαίνουν κάποιες ασημί αχτίδες να περάσουν κάτω από τις κουρτίνες που ανεμίζουν και να πέσουν πάνω στο κρεβάτι αποκαλύπτοντας τα λερωμένα σεντόνια.

Φοράει τις μαύρες δερμάτινες μπότες, τη μαύρη καμπαρντίνα και κατευθύνεται με αργό και αποφασιστικό βήμα προς την πόρτα. Οι σόλες του ίσα που ακούγονται όταν ακουμπούν στο πάτωμα.
Χώνει στην εσωτερική τσέπη του παλτού την παλιά του αγαπημένη, ένα Colt του 1904 και βγαίνει στο διάδρομο κλείνοντας την πόρτα του διαμερίσματος πίσω του. Η πόλη είναι πολύ μεγάλη και πολύ σκοτεινή για τους κοινούς θνητούς.

"Χιλιάδες είναι οι οχτροί
Μιλιούνια κι άλλοι τόσοι
Μα εμείς δεν τους φοβόμαστε
Ο Batman θα μας σώσει!"
Α ρε Κωστή τι μας έκανες...

Soundtrack: Rage of Angels - Orange Goblin

Memento Mori

2009-08-21T10:42:00.002+03:00

Καλημέρα.

Τρώω τις σάρκες μου και πάλι. Όλες τους. Την έξω, τη μέσα, την ακόμη πιο μέσα.
Είχε μείνει λίγο αλάτι από το προχθεσινό μπάνιο και είναι πιο νόστιμες. Τόσο νόστιμες που θα μπορούσα να τρέφομαι αποκλειστικά από αυτές. Μέχρι να μείνω ένα όστινο κλουβί με λίγες κόκκινες κηλίδες για ενθύμιο.

Καληνύχτα.

Note to self: Master της ψυχανάλυσης,
you've met your match.

Soundtrack: Grotesque - Cannibal Corpse

How far is your dream? ΙΙΙ

2009-07-23T04:06:00.001+03:00

Οι κραυγές από τα νυχτοπούλια σου χαϊδεύουν τη ραχοκοκκαλιά. Αισθάνεσαι δεκάδες αόρατα μάτια καρφωμένα πάνω σου. Και ξαφνικά ο αέρας αλλάζει και οι κραυγές γίνονται μουσική που ξεχύνεται μέσα από τα δέντρα.Κυνηγάς τα μικροσκοπικά φώτα και ακούς τα φύλλα να σιγοψιθυρίζουν ένα τραγούδι συνοδεύοντας τις απόκοσμες φωνές.

ΙΙ

Ο Μπομπ Σφουγγαράκης είχε "σαπουνάδα".
Εγώ έχω "ζελεδάκια" και βλέπω Sailor Moon.

Soundtrack: Intro - Omnia
The Bold Fenian Men - Omnia

Don't you know about the bird?

2009-07-07T10:09:00.002+03:00

WELL, EVERYBODY KNOWS THAT THE BIRD IS THE WORD!!!!!

Family Guy
Family Guy!
FAMILY GUY!!!!
tilt-tilt-tilt-tilt

Loreena

2009-06-30T12:49:00.008+03:00

I bow to Thee my Elven Queen.
It's been an honour...

They shot him down on the highway,

down like a dog on the highway...

Soundtrack: The Mystic's Dream

Eating the Midnight Sky

2009-06-21T02:39:00.005+03:00

Έκοψα ένα κομμάτι απ' τον μεταμεσονύκτιο ουρανό.
Το έφερα αργά στο στόμα μου.
Ακούμπησα απαλά με τη γλώσσα μου ένα σύννεφο.
Έχωσα σιγανά τα δόντια μου μέσα στο μαύρο.
Δάγκωσα ένα αστέρι.
Πήρα μία μπουκιά αποφασιστικά και άρχισα να μασάω.
Κατάπια το κενό.Πονάει το στομάχι μου.
Κάτι μου τρυπάει την κοιλιά.
Βλέπω στον καθρέφτη το κενό να με καταπίνει...

Don't ask.

Soundtrack: Moonlight Sonata - Beethoven

Imagination Awards

2009-06-09T15:47:00.002+03:00

Ο irthe_i_pitsa είχε την καλοσύνη να δώσει βραβείο και σ' αυτό εδώ το έρμο και ολίγον τι παραμελημένο blog... Κι εμείς (το blog μου και εγώ) τον ευχαριστούμε!!!
Στα 5 πράγματα που μου αρέσουν σε ότι καλλιτεχνικό/ δημιουργηικό κάνω δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω στα όσα είπα εδώ.

Όμως την ευκαιρία να δώσω βραβείο σε άλλα 5 ιστολόγια δεν τη χάνω!!!
1. Cavestudioz
2. Τρανή Ευκαιρία
3. Χίλια κομμάτια!
4. Φίλοι του Ανθρώπου
5. {The Fable's Habitat}

Θα δώσω σε όλους λέμε!!!

Music to dream

2009-05-13T09:16:00.008+03:00

Ο irthe_h_pitsa (ex de_sou_lew) με κάλεσε να παίξω σ' ένα μουσικό παιχνίδι όπου πρέπει να παραθέσω τα αγαπημένα μου κομμάτια. Επίσης η MpinelikoMistress και με κάλεσε σ' ένα ονειρικό παιχνίδι όπου πρέπει να παραθέσω τα όνειρά μου. Και είπα να παίξω επιτέλους. Αλλά θα συνδιάσω τα όνειρα με τη μουσική.
Επειδή τα κομμάτια είναι μπόλικα και ο υπολογιστής μου δεν έχει και πολύ καλή σχέση πλέον με τα βίντεα (ειδικά όταν είναι πολλά μαζεμένα) τα έβαλα όλα σε ένα (νοικοκυρεμένα) ωραιότατο playlist.

Music Playlist at MixPod.com

Τα πρώτα 18 τραγούδια είναι κλεισμένα στο αγαπημένο μου cd, γραμμένο ειδικά για μένα πριν από 3 χρόνια. Και είμαι όσα λέει. Όσο κι αν μου αρέσουν ξεχωριστά λοιπόν, πλέον κι έχοντας ακούσει το cd χιλιάδες φορές (χωρίς υπερβολή) έχουν ενωθεί μεταξύ τους και δεν μπορώ να σκεφτώ το ένα χωρίς τα υπόλοιπα...
Αυτή η συλλογή είναι η απόδειξη ότι για να επικοινωνήσεις με κάποιον δεν χρειάζετε να μιλήσεις, για να δεθείς με κάποιον δεν χρειάζεται να είναι κοντά σου κι αυτός ο κάποιος μπορέι να σε ξέρει πριν καν σε γνωρίσει...
01. Your Ghost - Kristin Hersh (...)
02. Mad World - Gary Jules
03. Roads - Portishead (Τελικά όντως μου πάνε οι Portishead)
04. Shadow of the Moon - Blackmore's Night
05. A Past and Future Secret - Blind Guardian
06. Carribean Blue - Enya (Σε μία αυλή κάπου στη Σίκινο λίγα εκατοστά από τη θάλασσα)
07. Close to Distance - Guts Pie Earshot
08. Underworld Domain - Dargaard (Η απόλυτη γαλήνη)
09. River in the Pines - Joan Baez
10. Sound of Silence - Gregorian
11. For my Demons - Katatonia
12. I Can't Escape Myself - The Sound (Η μεγαλύτερη αλήθεια)
13. Small Town Boy - Paradise Lost
14. I Died for You - Iced Earth (Η πιο δυνατή ιστορία αγάπης)
15. Watching over Me - Iced Earth
16. Rememberance for the Brave - Ten
17. Red - Ten (Για το μεγαλύτερο κοινό μας)
18. Angels Fall First - Nightwish

Και τα υπόλοιπα...
19. Traditional Irish Drinking Song - Denis Leary, Donohoe, Grimes Acoustic Cover (Από μία κιθάρα και μία φωνή...)
20. Tegernakô - Eluveitie
21. Morrigan - Omnia
22. The Highwayman - Loreena McKennitt (Μια νύχτα με πανσέληνο σε μία ταράτσα)
23. Lady of Shalott - Loreena McKennitt
24. Fiddler on the Green - Demons and Wizards
25. Evenstar - Howard Shore (Η πρώτη στιγμή, η πρώτη φορά που πίστεψα ότι βρήκα το απόλυτο)
26. Cantus Firmus in A Minor - Haggard (Η σύνδεση μιας μελωδίας μ' ένα πρόσωπο μπορεί να αποβεί μοιραία)
27. Lúthien - Rivendell (Do I need to explain?)
28. Elves of Luva - Battlelore (Το τραγούδι που μου χάρισε το δεύτερο και μόνιμο πλέον διαδικτυακό μου ψευδώνυμο)
29. Gorecki - Lamb (Για εκείνες τις στιγμές που αφήνεσαι ολοκληρωτικά στα χέρια κάποιου άλλου)
30. Again - Archive (Η σιωπή ποτέ δεν ήταν απολαυστικότερη. Κοιτάζοντας ένα back light με καλή παρέα)
31. Angelic (Part I) - Antimatter
32. Forgotten Hopes - Anathema
33. Mosquito Song - Queens of the Stone Age
34. Face to Face - Siouxsie and the Banshees (...)
35. Into a Swan - Siouxsie Sioux
36. Sober - Tool (...)
37. Promise (Reprise) - Akira Yamaoka (...)
38. Death is the Road to Awe - Clint Mansell (...)
39. When a Blind Man Cries - Deep Purple
40. In the End - Linkin' Park
41. Kryptonite - 3 Doors Down (Οι καλύτεροι φίλοι στη χειρότερη ηλικία. Η καλύτερη σχέση με τα χειρότερα αποτελέσματα. Για σένα όμως θα είμαι πάντα η αδελφή σου)
42. Shoot Your Gun - 22-20s (Το τελευταίο μου κόλλημα)

Απλά ακούστε αυτά τα κομμάτια και θα καταλάβετε ποιά είναι και τα όνειρά μου. Δεν έχω καλύτερο τρόπο να τα αποδώσω παρά με τη μουσική...

Η πρόσκληση παραμένει ανοιχτή.

Ανέλπιστο?

2009-05-10T03:19:00.008+03:00

Το τζάμι τρίζει.

Το έκλεισα αλλά δεν κατάφερε να το κρατήσει απ' έξω. Μπαίνει μέσα σε κύματα και με τρελαίνει. Όταν κλείνεις το παράθυρο πρέπει όλα να μένουν απ' έξω. Αλλιώς γιατί να έχουμε τζάμια και παράθυρα και πόρτες?

Τα χέρια μου είναι από αέρα.
Δεν εξηγείται διαφορετικά το πώς κατάφερε να τα διαπεράσει και να καρφωθεί στο μυαλό μου και να με τρελαίνει. Τα χέρια δεν πρέπει να είναι από αέρα όμως. Δεν είναι σωστό, δεν μπορούν να κρατήσουν τίποτα έτσι.

Τρύπησε τα τύπμανά μου.
Απ' τ' αφτιά μου τρέχει αίμα. Στάζει στη λευκή μου μπλούζα και με τρελαίνει. Δεν μ' αρέσει να λερώνεται το άσπρο, δεν δουλεύει έτσι ο κόσμος. Το άσπρο πρέπει να είναι πάντα αστιγμάτιστο.

Έσπασε και την τηλεόραση.
Και τρέχει ένα πηχτό κίτρινο υγρό από μέσα. Και βρωμάει. Οι αναθυμιάσεις με ζαλίζουν και κάνουν τα μάτια μου να τσούζουν. Έκλεισα τα βλέφαρά μου αλλά κατάφεραν κάπως να μπουν και με τρελαίνουν. Πρέπει να μπορείς να διαλέγεις πότε θ' αφήνεις κάτι να μπει στα μάτια σου και πότε όχι.

Δυναμώνει.
Νομίζω ότι ουρλιάζω. Γιατί με κοιτάζουν όλοι και με τρελαίνει. Αλλά δεν μπορεί ο καθένας να σε κοιτάζει όποτε γουστάρει, δεν είναι σωστό.

Το κεφάλι μου πάλλεται.
Και ο εγκέφαλός μου πιέζεται στο κόκκαλο. Και ζουλάει τα μάτια μου. Και με τρελαίνει. Απλά με τρελαίνει... Γιατί πρέπει να με τρελαίνει. Είναι φυσιολογικό να με τρελαίνει. Δεν είμαι τρελή. Απλά τρελαίνομαι. Πολύ. Κι αυτό με τρελαίνει.Ο θόρυβος.
Ένας συνεχής υπόκωφος θόρυβος.
Τόσο δυνατός.
Έρχεται και φεύγει.
Αλλά αφήνει μία βοή στη θέση του.
Ούτε μία στιγμή ησυχίας.
Ασταμάτητος θόρυβος.
Τόσα χρόνια.
Με τρελαίνει...

Περιμένετε.
Δεν μπορώ πια να κουνηθώ αλλά δεν πειράζει. Πονούσε λίγο όταν είχα ελεύθερα τα χέρια μου. Και οι τοίχοι. Είναι τόσο ωραίο το λευκό. Και η μπλούζα μου είναι και πάλι καθαρή.
Σας ευχαριστώ...
Δεν υπάρχει τηλεόραση εδώ μέσα. Μόνο πεντακάθαροι, κατάλευκοι τοίχοι. Κι εσείς δεν με κοιτάτε. Δεν με πειράζει, κοιτάξτε με.
Σας ευχαριστώ...
Πρέπει να μεγάλωσε το κεφάλι μου. Δεν αισθάνομαι πίεση πια. Και ο θόρυβος... Νομίζω... ηρέμησε κάπως... Εσείς το κάνατε?... Δεν... ακούω... τίποτα... πια...
Σας... ευχαριστώ......... . . . . . .

Λίγη ηρεμία

Soundtrack: Arch Enemy - Dark Insanity

The Perfect Mindfuck

2009-04-21T18:39:00.004+03:00

Εγώ μόνο σας δίνω την τροφή. Το αν θα τη φάτε είναι δικό σας θέμα καθαρά! The Thunder, Perfect Mindfuck
Aarni

I am the unlearned and they can learn from me,
I am shame and I am boldness.
I am the shameless and I am ashamed,
I am knowledge and I am ignorance.
I am falsehood and I am truth,
I am the ruler of my offspring and my power is from them.
Whatever I will happens to me.

What you see outside you, you see inside you,
It's visible and it's your garment.
In my weakness don't forsake me,
Don't be afraid of my power.
I am the knowledge of my inquiry.
I am the one whose image is great
And I am the one who has no image.
I am the first and the last,
I am the utterance of my name.

Nothing is true and everything is permitted in our observer-created universe.
Thought is the sickness of the human mind and knowledge is the reward of action.
Let our every act be towards personal and collective liberation!

Accept nothing, assume nothing.
Always question authority - especially your own.
Matter imprisons the spirit to force it into an effort to free itself.
The instant you speak about a thing, you miss the mark.
Now that I have she'd my skin completely,
One true reality alone exists.

Out of the gravity-well of Hiidenvuori rises the crowned
Kundalini DNA fire-serpent to the stars.
Its each mirror-like scale the history of a sentinent species.
Making again for the first time it's cosmic trip to the all-source.

Ride the snake.

AAAARRRRRRRGGGGG

Τωξικό

2009-04-15T01:22:00.002+03:00

Χαράσω δρόμους πάνω στο δέρμα σου. Χώνομαι μέσα στα μικροσκοπικά αυλάκια της επιδερμίδας σου και τα βαθαίνω μέρα με τη μέρα. Δημιουργώ καινούργια. Καίω ότι φρέσκο πάνω σου.

Αποχρωματίζω τα μαλλιά και τα γένια σου. Αφαιρώ κάθε χρώμα. Ακόμα κι απ' τα μάτια σου. Τα θαμπώνω, τα χαλάω, τα γεμίζω δάκρυα.

Μπαίνω μέσα στο μυαλό σου και διαλύω επιμελώς κάθε σου όνειρο και κάθε ελπίδα. Σε αφήνω κενό. Μία τεράστια τρύπα κι εσύ γύρω της. Μόλις λιώσω το δέρμα σου θα μείνει μόνο αυτή.

Αποσυνθέτω τα κύτταρά σου ένα ένα. Σε διαλύω αργά. Και το καταλαβαίνεις. Σε κουράζω. Σε γερνάω. Σε σκοτώνω.

Είμαι το τωξικό. Παιδί σου.

Ένα φιλί, μια αγκαλιά ή, έστω, μια κουβέντα...

Soundtrack: Otep - Autopsy Song

10+1

2009-04-13T11:43:00.004+03:00

Πέτσες ©, ιδού!

Θα ήθελα πάρα πολύ, κάποτε, να παίξω hurdy gurdy, φλάουτο και άρπα σ' ένα folk metal συγκρότημα.
Όταν ενθουσιάζομαι αντιδρώ υπερβολικά. Και μετά νιώθω ηλίθια.
Δεν μπορώ να πω ανέκδοτο. Τα λέω χάλια και δεν γελάει κανείς.
Είμαι απίστευτα τεμπέλα, ακατάστατη (κι όπως όλοι οι όμοιοι μου δεν θέλω να μου πειράζουν τα πράγματά μου γιατί ξέρω πού βρίσκεται το παραμικρό μέσα στο χάος) και σχετικά ανεύθυνη. Και δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.
Πολλές φορές βγάζω μία κακιά κατίνα από μέσα μου που ξαφνιάζει ακόμη κι εμένα.
Θα ήθελα πολύ να ήμουν πιο αδύνατη αλλά είμαι κοιλιόδουλη.
Γουστάρω τρελά τον Γιάννη Πουλόπουλο.
Είμαι ένας gay άντρας εγκλωβισμένος σε γυναικείο σώμα. (Full copyright @ Νάρκισσος αλλά με εκφράζει απόλυτα!!!)
Αν δεν ζούσα με τους γονείς μου θα ήμουν ένα φρικιό. Η αγάπη μου γι' αυτούς με κρατάει λίγο πίσω αλλά κάποια στιγμή θ' "απελευθερωθώ"...
Οι περισσότεροι με θεωρούν κάφρο αλλά κατά βάθος είμαι ρομαντική (όχι υπερβολές όμως...) και πολύ πολύ κλαψιάρα (θα έλεγα ευαίσθητη αλλά αυτή η λέξη έχει χάσει πλέον το νόημά της).
Και κάτι που δεν σας έχω πει αλλά μάλλον έχετε καταλάβει. Εδώ και 3 χρόνια είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη μ' ένα(ν) χρυσόψαρο.

Ανοιχτή πρόσκληση παιδιά!!!

++1: Υπάρχουν πράγματα που ακόμα δεν έχω ξεπεράσει...

Ταινίες...

2009-04-10T09:37:00.010+03:00

Blogoπαίχνιδο και πάλι! Από την Πασχαλίνα και πάλι!

Μόνο που αυτή τη φορά έχει να κάνει με το αγαπημένο μου σπορ, το film-watchin'. Αγαπημένες ταινίες. Εντάξει, τι να πω τώρα? Είμαι από αυτούς που απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ν' απαντήσουν σε τέτοιυ είδους ερωτήσεις. Κι όταν το κάνουν τους παίρνει ώωωρες...
Αλλά έλα που δεν μπορώ να πω όχι. Οπότε απλά θα με υποστείτε.

Τα 2 Batman του Burton (αυτά με τον Michael Keaton) και τα δύο τελευταία του Nolan: Γιατί το cast είναι μαγευτικό και η μεταφορά άψογη! Μη μου αναφέρει κανείς τις άλλες 2 παπαριές με τον Clooney και τον Kilmer. Αυτοί δεν είναι Batmen, είναι κολλεγιόπαιδα το Halloween! Και ναι, ο Bruce Wayne είναι ζάμπλουτος αλλά πουθενά στα comics δεν αναφέρεται ως φλώρος!!! Να μη σχολιάσω τον Arnold στο ρόλο του Mr. Freeze... Ο μόνος που άξιζε ήταν ο Jim Carrey σαν Riddler.
300, Sin City, V for Vendetta: Frank Miller. Alan Moore (almost), David Lloyd. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο νομίζω....
Requiem for a Dream, The Fountain, π: Γιατί ο Aronofsky είναι θεός, έχει ένα τελείως δικό του στυλ και χέρι, αναγνωρίζεις ότι η ταινία είναι δική του από την πρώτη σκηνή. Οι ιστορίες που χρησιμοποιεί σε κάνουν να σκέφτεσαι, να παίρνει το μυαλό σου στροφές βρε παιδάκι μου. Και συνεργάζεται πάντα με τον Mansell. :)
Lord of the Rings: Τι να πει κανείς γι' αυτό το αριστούργημα??? Το χρώμα, η αισθητική, η προσοχή στην ελάχιστη λεπτομέρεια, η μαγική σκηνοθεσία, το αντιπροσωπευτικό (ως επί το πλείστον) cast, τα πρωτοποριακά εφέ, όλα συνέβαλλαν. Για τα πάντα έχω να πω κάτι καλό. Μεγάλη μου αδυναμία το Two Towers (αν και πεθαίνει ο Haldir...).
Mists of Avalon: Η αγαπημένη μου εκδοχή του μύθου του Arthur και της Morgaine (Morgana, Morgane, Morgan Le Fey). Όπου η Gwenwyfar (Guinevere, Guenevere) είναι μία μυξοπαρθένα τσούλα (πάντα αυτή ήταν η γνώμη μου) και εν ολίγοις a manipulative bitch. Τέλειοι Merlin, Vivianne, Lancelot και Uther (τον οποίο γενικά τον έχουν κατακρεουργήσει σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα έργα που πραγματεύονται το μύθο παρουσιάζοντάς τον σαν Ρωμαίο... Ότι να 'ναι!). ΚΑΙ η Morgaine παίρνει το ρόλο που της αξίζει επιτέλους, τον πρωταγωνιστικό!
Erik the Viking: Κωμωδία επικών διαστάσεων με τον Tim Robins στο ρόλο του πιο αγαπουλίνικου viking...
Braveheart, Rob Roy: Έχουν ένα βασικό κοινό, τη Σκωτία. Και η Σκωτία ΓΑΜΆΕΙ!!! Α! Και η επική ξιφομαχία του Tim Roth και του Liam Neeson.
Matrix: Το πρώτο εννοείται! Τ' άλλα δύο δεν έχω μπει καν στον κόπο να τα δω. Δύο λόγοι που λάτρεψα την ταινία: 1. "The Matrix is a system, Neo. That system is our enemy. But when you're inside, you look around, what do you see? Businessmen, teachers, lawyers, carpenters. The very minds of the people we are trying to save. But until we do, these people are still a part of that system and that makes them our enemy. You have to understand, most of these people are not ready to be unplugged. And many of them are so inured, so hopelessly dependent on the system, that they will fight to protect it." και 2. "I'd like to share a revelation that I've had during my time here. It came to me when I tried to classify your species and I realized that you're not actually mammals. Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with the surrounding environment but you humans do not. You move to an area and you multiply and multiply until every natural resource is consumed and the only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. Do you know what it is? A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet. You're a plague and we are the cure."
Equilibrium: Είναι περίπου η μεταφορά του 1984 στην οθόνη. Και παίζει ο Christian Bale... Κι αν το δεις με ανοιχτό μυαλό οι όποιες υπερβολές ή ατέλειες μπορεί και να σου αρέσουν τελικά.
Όλες οι ταινίες του Burton. Ναι, ΌΛΕΣ!!! Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάω!
Monty Python: Life of Brian και Holy Grail κυρίως. Απλά απίστευτοι! Το χιούμορ τους είναι ακριβώς αυτό που γουστάρω, καμμένο και τέλεια στοχευμένο.
Death at a Funeral: Μαύρο (αγγλικό) χιούμορ μέχρι εκεί που δεν πάει. Από τις πιο βλάσφημες κωμωδίες που έχω δει! Τρελό συν οι Alan Tudyk και Matthew McFadyen.
Lock Stock and Two Smoking Barrels: Η πρώτη ταινία του Guy Richie που είδα. Ο άνθρωπος έχει στυλ και άποψη. Και είναι Άγγλος. (Όπως έχετε ήδη καταλάβει τους πάω πάρα πολύ)
Fight Club και American History X: Edward Norton και ξερό ψωμί! Και Brad Pitt και Helena Bonham Carter...
Fear and Loathing in Las Vegas: Η ταινία της απόλυτης σαπίλας, μαστούρας και παρακμής! Ένας Johnny Depp κι ένας Benicio Del Toro που δίνουν ρέστα. "Too weird to live, too rare to die."
Silent Hill: Η ΤΈΛΕΙΑ μεταφορά. Σενάριο, ατμόσφαιρα (κυρίως αυτό!), συναίσθημα, τα πάντα. Κι ένας Pyramidhead άψογος με μία σκηνή-φαινόμενο στην κατοχή του.
Sixth Sense και The Village: Το πρώτο γιατί όταν ήταν η πρώτη του και ήταν κάτι καινούργιο. Το δεύτερο γιατί μου άρεσε πολύ το σενάριο και τα χρώματα. Και τα δύο γιατί ο Siamalan είναι ο μετρ του τέλους.
Saw: Το πρώτο. Μου είχαν πει το τέλος αλλά και πάλι ήταν απίστευτη ταινία.
Ju-On: Για να μη μπερδεύουμε τη βούρτσα με την πούτσα εννοώ το γιαπωνέζικο. Ο απόλυτος τρόμος. Όταν το έβλεπα είχα κοκκαλώσει (κι έμεινα έτσι για αρκετή ώρα αφού τελείωσε). Η μοναδική ταινία που μου έχει αφήσει ψυχολογικό πρόβλημα. Το εννοώ!
Donnie Darko, The Crow: Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές τις δύο ταινίες τις έχω άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους στο μυαλό μου. Μοιάζει το feeling τους (για μένα) και πρέπει να τις έχω συνδιάσει κι επειδή ακούω πάντα τα soundtracks τους το ένα μετά το άλλο.
Stephen King: The Shining, Pet Sematary, Storm of the Century, Rose Red, The Mist (δεν νομίζω να ξεχνάω κάποιο). Αυτά.
28 Days Later, 28 Weeks Later, Doomsday, [REC], Braindead, τα "...of the Dead" του Romero: Γουστάρω ζόμπια ρε παιδάκι μου!
Dog Soldiers: Το πρώτο splatter που είδα και παραμένει το αγαπημένο μου αν κι έχω δει πολύ καλύτερα. Εντάξει, εκτυλίσσεται και στη Σκωτία...
Dracula (Bela Lugosi και Gary Oldman of course!), Nosferatu (το πρώτο ρε, του '22) γιατί είμαστε και του κλασσικού.
Πάρτε και μια λίστα από animations για να γουστάρετε: The Last Unicorn (αυτή η ταινία ήταν η απόδειξη ότι τα narwhal υπάρχουν και δεν ήταν απλά πλάσματα της φαντασίας μου), Wall-E (masterpiece με όλη τη σημασία της λέξης), Brave Little Toaster, Tatsu no ko Taro και The Land Before Time (γιατί μ' έχουν στιγματίσει), Sleeping Beauty (η αγαπημένη μου Disney ταινία, από τις πιο dark) και το Swan Lake.
Fairies, Dark Crystal και Labyrinth γιατί είμαι άρρωστη fan του Brian Froud (και του Alan Lee).
The Adventures of Baron Munchausen: Το πιο όμορφο παραμύθι (του Terri Gilliam) που έχω δει ποτέ. Αν δεν έχετε δει τον συμπαθή John Neville να πετάει μ' ένα αερόστατο από φουφούλες και το τεράστιο κεφάλι του Robbin Williams να πετάει και να ξαναβιδώνεται στο σώμα του δεν έχετε δει τίποτα!

Μμμμναι... Αυτά τα ολίιιγα?...... Δεν τα λες... Anyway, αυτά!
Και να ξέρετε ότι άφησα πάρα πολλές απ' έξω. (Ενδεικτικά: X-Men)

black fairy, de_sou_lew, Balidor, Πέτσες © και Νάρκισσος παίρνουν τη σκυτάλη. Δεν χρειάζεται να γράψετε όσες εγώ, είμαι freak. Επίσης είμαι η Lúthien και μόλις τελείωσα.

Δεν είμαι καλά, δεν νιλωθω καλά.
Παρέλειψα πολλές κι έχω τύψεις.
Δεν είμαι καλά λέμε....

Περνάτε συχνα, με βλέπω να κάνω μπόλικα updates.

1... Ανεπιστρεπτί

2009-04-01T09:47:00.007+03:00

Έφτασε το πολυπόθητο πρώτο ψηφίο παίδες, 2!!!
Χαιρετώ τα teens.

Κι ο Νάρκισσος ετοιμάζει μπινελίκι...

Soundtrack: Deceptacon - Le Tigre

ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ!!!!!!

2009-03-13T23:42:00.007+02:00

Η γλυκιά Πασχαλίνα με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι απλό κι ωραίο, να γράψω για τα 5 πράγματα που με τσαντίζουν περισσότερο.

Η επιλογή είναι πολύ δύσκολη περιττό να σας πω. Θα προσπαθήσω να το πάρω γενικά το θέμα για να μην αφήσω πολλά απ' έξω.
Without further ado λοιπόν ξεκινάμε χαλαρά...

Νο. 5: Δεν μπορώ τις φωνές. Τις τσαντισμένες κυρίως. Με ταράζουν, με αποσυντονίζουν και με τρομάζουν. Και, ναι, ακούω metal, δεν κατάλαβα... Άλλο η ένταση και η brutalιά σ' ένα κομμάτι κι άλλο στην ομιλία.
Προσωπικά φωνάζω σπάνια και κυρίως όταν ενθουσιάζομαι, όχι όταν νευριάζω.
Και για εγκυκλοπαιδική γνώση, τη μεγαλύτερη φρίκη με φωνές την έφαγα όταν είδα 10 μόλις λεπτά απ' το Σπιρτόκουτο, δεν άντεξα παραπάνω...

Νο. 4: "Έντεχνο". Ένας όρος που ποτέ δεν κατάλαβα κι ούτε θέλω. Λιγότερη Τέχνη έχουν μέσα τους οι Τρύπες από τον Μάλαμα?.. (Ακούω και Μάλαμα και Θανάση άμα λάχει, απλά λέω) Κι από πότε βγήκε μετρητής τέχνης και δεν το πήρα πρέφα?
Γενικά η όλη συνομοταξία τυπακίων που το παίζουν εναλλακτικοί, βγάζουν κλαψομούνικα κομματάκια μέσα στη μιζέρια και στην αηδία, κυκλοφορούν με μπερέδες και περίτεχνα μουσάκια και βγάζουν διαφημίσεις στο Alter μαζί με τα Ζουζούνια εμένα, προσωπικά πάντα, μου φαίνεται εμετική - τουλάχιστον. Όπως και οι οπαδοί τους που το παίζουν ψαγμένοι και καλά κι άμα κάτσεις να κάνεις μία σοβαρή συζήτηση σου φεύγει το κεφάλι από τις μαλακίες.
Παρεμπιπτόντως, ακούστε πρώτα Aarni, Haggard ή έστω Blind Guardian και Iced Earth (μην πέσετε και κατευθείαν στα "δύσκολα") και μετά ελάτε να με πείτε κάφρο, ανίδεοι!

Νο. 3: Μεγάααλο κεφάλαιο... Το ψέμα λοιπόν, είναι ένα από τα πράγματα που (όταν και άμα το πάρω χαμπάρι) μπορεί να με κάνει άλλο άνθρωπο. Κι από το ήσυχο και πράο πλασματάκι που είμαι να μου το γυρίσει κάτι σε Γκοτζίλα, κάτι σε Χούλκ, κάτι σε πράσινο τέρας τέλος πάντων.
Κι ακριβώς επειδή είμαι πολύ διαλλακτικός τύπος, συζητήσιμος κλπ, κλπ δεν το αντέχω απλά και κατανοητά και είναι ένας από τους ελάχιστους όρους που θέτω σε όλες μου τις σχέσεις παντός είδους.

Νο. 2: Κολλημένα μυαλά που, χαμένα κάπου στις ακραίες ιδέες τους, δεν λένε να χρησιμοποιήσουν τα όποια θραύσματα λογικής τους έχουν απομείνει και να καταλάβουν ότι υπάρχει και η ελάχιστη πιθανότητα να κάνουν λάθος ή, έστω, να έχει και κάποιος άλλος δίκιο.
Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει όλες τις κοινωνικές ομάδες με παρωπίδες (εθνικιστές/ ρατσιστές, θρησκόκαυλους, κομματόσκυλα και άλλα πολλά - το πιάσατε το νόημα θέλω να πιστεύω και δεν χρειάζεται ν' αναφέρω άλλους).

Νο. 1: Πέρα και πάνω απ' όλους μου τη δίνει ο εαυτός μου και τα λάθη του.
Εγωίστρια ακόμη και σ' αυτό, δεν αφήνω άλλον να μου πάρει την πρωτιά από πουθενά!!! :Ρ

Σειρά έχουν οι: Νάρκισσος (έχει πολλά να πει), Loth (για να την τσιτώσω όταν γυρίσει με το καλό), black fairy (τη βλέπω σε φόρμα τον τελευταίο καιρό) και last but not least, Tuco (γιατί έτσι μας αρέσει).

Μη με κρίνετε από μία ανάρτηση ρε!
Κατά βάθος είμαι καλός άνθρωπος.

Soundtrack: Down with the Sickness - Disturbed

Changes (my ass...)

2009-03-11T02:30:00.006+02:00

Κάθε νεράιδα που σέβεται τον εαυτό της χρησιμοποιεί μαγεία.

Εγώ δεν είμαι μία από αυτές - όχι ακόμη τουλάχιστον. Έτσι έπρεπε να βρω έναν άλλο τρόπο για να ξορκίσω την - γνωστή σε όλους πλέον - περίοδο της ανυπόφορης γκαντεμιάς. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω το next best thing, μία θυσία.

Είναι επίσης γνωστό ότι μία θυσία δεν έχει αξία αν δεν αγαπάς αυτό που αποχωρίζεσαι. Κι έτσι έδωσα ότι πιο πολύτιμο, όμορφο και ιδιαίτερο είχα πάνω μου, το σήμα κατατεθέν μου, ένα από τα βασικότερα στοιχεία ορισμού της οντότητας "Lúthien".
Κι όλα αυτά σβήστηκαν τόσο γρήγορα. Την προπερασμένη Παρασκευή. Μ' ένα και μόνο "χρατς".
Και οι - πάρα πολύ - μακριές μου μπούκλες κείτονταν στα πλακάκια του κομμωτηρίου σαν τα άψυχα πλοκάμια ενός κατάμαυρου Kraken...

Από την επόμενη ακριβώς ημέρα άρχισα να έχω έναν αρκετά επίμονο πονοκέφαλο και δέκατα. Η όλη φάση συνεχίστηκε μ' έναν απαίσιο πόνο στη μέση (δεν μπορούσα να σηκωθώ απ' το κρεβάτι για τρεις μέρες). Και φτάνουμε στο σήμερα, σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, οπότε και άρχισαν να δημιουργούνται αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα του τεχνάσματός μου.

Ίσως η Μοίρα να μην ξεγελιέται τόσο εύκολα τελικά.

Ευτυχώς μου πάνε...

Soundtrack: Change (In the House of Flies) - Deftones

How far is your dream? II

2009-02-23T07:24:00.005+02:00

Ακολουθείς τα χνάρια κάποιου. Κι όμως, τα σημάδια στους κορμούς των δέντρων είναι τα ίδια. Και τα αποτυπώματα έχουν το μέγεθος των ποδιών σου. Το μόνο φως που βλέπεις είναι μία ασημένια θαμπάδα κάτω από τις φυλλωσιές.

Κι ο αέρας ηχεί στ' αυτιά σου σαν εκατομμύρια ανάσες...
I

Ακόμα στην αρχή.

Soundtrack: Wolftribes - Sephiroth

Η καλή μέρα...

2009-02-19T08:56:00.006+02:00

Μία πορτοκαλί φλις κουβέρτα προσπαθεί απεγνωσμένα να ζεστάνει κάπως το εξασθενημένο σώμα μου. Έχω να κοιμηθώ ανυπολόγιστο αριθμό ωρών. Έχω βγάλει ρίζες πλέον και επισήμως. Τις τελευταίες τρεις βδομάδες έχω δει όσα chick flicks δεν είχα δει συνολικά σε όλη τη μέχρι τώρα ζωή μου και το μυαλό μου έχει γίνει ένας ελεϊνός ροζ πολτός. Ενδεικτικά, έχω δει όλα τα έργα της Jane Austen σε ταινίες-mini σειρές σε τουλάχιστον δύο εκδόσεις το κάθε ένα... Pathetic, I know...

Όχι, δεν χώρισα.
Βασικά αυτό είναι από τα ελάχιστα πράγματα που πάνε καλά στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό.
Μάλλον έχω απλούστατα πέσει σε "γυναικεία" φάση (γενικά δεν έχω πολλές τέτοιες). Ευχηθείτε μου περαστικά παίδες, τα χρειάζομαι.

Anyway, σπεύδω να κατεβάσω Night of the Living Dead, Dawn of the Dead, Day of the Dead, Land of the Dead, Diary of the Dead και το Fear and Loathing in Las Vegas...
Από σήμερα ξεκινάω σοβαρό πρόγραμμα αποτοξίνωσης, αποchickουλίασης κλπ. Παίζει και δίαιτα. Χωρίς κοτόπουλο. Εννοείται...

Pásame una china "tron"
Yo quiero una china "tron"
γαμώ τα μυτερά αυτιά μου...

Soundtrack: Cannabis - Ska-P

Chaos Over Athens

2009-02-06T17:26:00.004+02:00

Άντε, μπας και σπάσουμε τη γκίνια...

Αλλιώς θα σπάσουμε
πολύ απλά
τα κεφάλια μας!!! :Ρ

Soundtrack: Tegernako - Eluveitie

2009-01-26T10:12:00.004+02:00

Κολλημένη κάπου ανάμεσα στο είμαι και στο δεν υπάρχω. Εκεί που αρχίζεις να νιώθεις το σκοτάδι να τρίβεται πάνω στο γυμνό σου δέρμα και τα κόκκαλα να τρίζουν μέσα στην υγρασία της σιωπής.

Ξεχασμένη κάπου ανάμεσα στο κενό και στο κάτι. Εκεί που το μόνο που βλέπεις είναι το απέραντο μπλε λίγο πριν το μαύρο και το μόνο που ακούς είναι την ανάσα σου να τρέχει μπας και προλάβει έναν ακόμη χτύπο της καρδιάς.2.592.023 δευτερόλεπτα κλεισμένη μέσα σ' ένα απόλυτο.

Μία πράξη μακριά

Soundtrack: Death is the Road to Awe - Clint Mansell

Δις

2009-01-23T20:14:00.006+02:00

Είχα ξεχάσει πόσο επίπονο είναι. Να χάνεις κάποιον που αγαπάς.

07/ 01/ 2000
Μόλις μπήκα στο δωμάτιό μου την άκουσα να βαριανασαίνει. Γύρισα και κοίταξα. Όπως πάντα, καθισμένη στην άκρη του καναπέ με μια καρό κουβέρτα στα γερασμένα της πόδια. Πάλευε για μία τελευταία ανάσα.

Αυτό που θυμάμαι είναι να μπαίνω με τις πυτζάμες σ' ένα αμάξι και να φεύγω για κάπου "ήρεμα". Έμεινα εκεί για τρείς μέρες, ξεχάστηκα, σχεδόν ξέχασα.

Ότι έχει μείνει για να θυμίζει εκείνη την ημέρα είναι ένα μπλοκ γεμάτο με μία μορφή. Εκείνη που όλους μας φοβίζει - είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι. Δωσμένη από ένα χέρι 10 χρονών.

19/ 01/ 2009
Ξυπνάω με τη φωνή της μητέρας μου να λέει: "Ετοιμάσου, φεύγετε".
Ετοιμάστηκα. Και λίγο πριν φύγουμε ο πατέρας μου με ρώτησε αν πήρα μαζί μου μαύρα.

Λίγο πριν τις 4 τα ξημερώματα μπήκα στο ίδιο εκείνο αμάξι. Μόνο που αυτή τη φορά είχε αντίθετη πορεία.
Κι έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι που άγγιξε τα όρια του μαγικού, όσο μακάβριο ή άρρωστο κι αν ακούγεται αυτό.

Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να χώσω τα ακουστικά στ' αυτιά μου, να μην καταλάβω ότι όσα γίνονται είναι αλήθεια.

Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω τη νύχτα. Το έβρισκα ανέκαθεν μελαγχολικά παρηγορητικό. Όπως τα δάκρυα που κυλούν αργά και ξεθυμαίνουν τον πόνο.

Μετά από 2 ώρες στο δρόμο οι σκέψεις μου είχαν πάρει περίεργη τροχιά. Μέσα από προβολές σκηνών του κοντινού μέλλοντος και εικόνων από το μακρινό παρελθόν ξεπρόβαλλαν συναισθήματα που είχα νιώσει μόνο στον κόσμο της φαντασίας μου.
Κάτι από όνειρο. Και κάτι από εφιάλτη.

Σιγά σιγά ξεγλίστρησα έξω απ' το παράθυρο, ο αέρας μου χτυπούσε με δύναμη το πρόσωπο και οι ψιχάλες μπλέκονταν στα μαλλιά μου.

Τα σύννεφα χάιδευαν τους περαστικούς θάμνους. Και κάπου εκεί, στην πρώτη σχισμή φωτός, είδα τα πάντα γύρω μου να κινούνται τόσο αρμονικά. Ήθελα να δακρύσω γι' αυτό, κι όχι για όσα θ' αντίκρυζα σε λίγες ώρες. Κάπου εκεί λοιπόν πήρα τον όρκο μου να μην κλάψω, ό,τι κι αν δω, ό,τι κι αν γίνει.

Τα φώτα στον ουρανό έπαιζαν κρυφτό με τα βαριά σύννεφα. Λάμψεις που συνήθως δεν παρατηρείς, τις αφήνεις και χάνονται στο εκτυφλωτικό φως. Αλλά το φως δεν είναι τίποτα χωρίς τη σκιά.

Σκούρο μπλε και μωβ. Τ' αγαπημένα μου χρώματα. "Ποιά είναι τα δικά σου αγαπημένα χρώματα?..."
Ορκίζομαι πως είδα την ομίχλη να καταβροχθίζει το δρόμο λίγα μέτρα πιο κάτω.

Ροζ και ροδακινί. Οι ακτίνες έσκισαν το πέπλο που τόσο σφιχτά είχε τυλιχτεί γύρω απ' τ' αμάξι κι από μένα. Κι ένα βουνό μ' έκανε να νιώσω σιγουριά. Μου τη θυμίζει τόσο πολύ...

Μπροστά μας ένας τεράστιος ήλιος κάνει τις σταγόνες της βροχής πάνω στο τζάμι να μοιάζουν με χρυσόσκονη πασπαλισμένη. Η ώρα έχει ήδη πάει 8.

Η "τελική ευθεία" τον αποκαλούσαν πάντα. Ο δρόμος για το χωριό μου.

Μετά από 6 ώρες διαδρομής είμαι δίπλα της. Ένας σκελετός με γκρίζα μαλλιά κι ένα γνώριμο, σκασμένο δέρμα. Ό,τι έχει απομείνει από την πιο δυνατή γυναίκα που γνώρισα ποτέ.
Η ανάσα της κουρασμένη, κι ο ήχος απ' τα σωληνάκια τόσο σκληρός. Πονάει, το βλέπω ότι πονάει, σφίγγει το χέρι μου τόσο δυνατά. Αλλά υποσχέθηκα να μην κλάψω.
Τα μάτια της καλυμένα με μία λευκή μεμβράνη, δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να με δει.
Μπορεί... Το αγαπημένο σούφρωμα στα πληγιασμένα χείλη κι ένα δάκρυ μόνο για μένα. Της κρατάω το χέρι κι αυτό μου φτάνει. Πρέπει να μου φτάσει.

21/ 01/ 2009
Έφυγε εκείνη, φεύγουμε κι εμείς.
Στο δρόμο και πάλι.
Χωρίς δάκρυα, μ' ένα αχνό χαμόγελο.

Η Ζωή είναι ένα ταξίδι.
Το ίδιο και ο Θάνατος.

Soundtrack: Death is the Road to Awe - Clint Mansell

Απολογισμός εορτών

2009-01-09T06:10:00.004+02:00

Γενικά αγαπάω τα χριστούγεννα και όσα αυτά συνεπάγονται. Στολίδια, φωτάκια, χρυσόσκονες, δεντράκια, τραγούδια, χιόνι και κρύο. Και δεν ντρέπομαι γι' αυτό, έχω συμφιλιωθεί με τον εαυτό μου και με την ιδέα ότι όσα πιστεύω είναι τελείως αντίθετα με αυτά που αισθάνομαι, αλλά το βλέπω τελείως "παιδικά" το θέμα.

Οι φετινές γιορτές δεν είχαν μεγάλη διαφορά εμφανισιακά αλλά η γεύση που άφησαν ήταν μάλλον γλυκόπικρη.Μπόλικα προβλήματα υγείας κι από πολλές μεριές. Μερικά πέρασαν (ανεπιστρεπτί ελπίζω) κι άλλα παραμένουν και αναμένουν λύσεις. Κάποια ψυχή σ' ένα στρατόπεδο. Κάποια άλλη σ' ένα νοσοκομείο-στρατόπεδο... Ένας μεγάλος τσακωμός που είχε προκαθοριστεί από καιρό. Δεν είχε να κάνει μ' εμένα (τουλάχιστον όχι αμέσως) αλλά και πάλι με πόνεσε αρκετά κι ας τον περίμενα, οι άλλοι μάλλον όχι. Κάποιες αμφιβολίες οι οποίες ακόμη τριγυρνάνε κάπου μέσα μου σχεδόν ανενόχλητες. Μία παλιά φιλία που έσβησε μάλλον (μακάρι) οριστικά. Και - ας μην ξεχνάμε - η σκιά που άφησε μία σφαίρα (και όσα ακολούθησαν).

Συνάντηση κορυφής μ' ένα αγαπημένο λάθος που μου είχε λείψει τραγικά. Η συνειδητοποίηση ότι οι πραγματικοί φίλοι παραμένουν κάπου εκεί όσο μακριά κι αν φεύγεις ή φεύγουν. Ένα απίστευτο girl's night out που είχα χρόνια να ζήσω. Μία επιστροφή κάποιας από τα ίδια μου τα όνειρα (θα επιστρέψει κι εγώ θα μείνω εδώ...). Νέα ενδιαφέροντα, νέες ιδέες, νέα όνειρα. Ένας χορός χωρίς τριαντάφυλλο στο στόμα. Συζητήσεις - καταθέσεις ψυχής μετά από πολύ καιρό. Ένα υπερθεϊκό cheesecake (χωρίς να θέλω να υπερηφανευτώ!). Και η κτητική αντωνυμία (λειτουργώντας αντίστροφα) δίπλα σ' ένα όνομα μ' ένα υπέροχο χαμόγελο που φωτίζει σαν μία καινούργια λάμπα σ' ένα μωβ δωμάτιο. :Ρ

Επίσης - για να προσγειωθούμε και λίγο - πολύ φαΐ, πολλής ύπνος, πολλλλλλλλύ ξύσιμο... :)
Και σήμερα η πρώτη μέρα στη σχολή. Κι ακόμα δεν έχω ξεστολίσει το δέντρο...

Καλή χρονιά δεν σας είπα ρε...
Χρόνια καλά!!!

The Price of Fear

2009-01-07T20:31:00.003+02:00

Τον γνώρισα πριν πάααρα πολύ καιρό από το πολυαγαπημένο (λόγω Tim Burton) Vincent. Αργότερα και στον Ψαλιδοχέρη σαν τρελό (?) επιστήμονα. Μέσα στις διακοπές, λοιπόν, αποφάσισα να κατεβάσω φιλμογραφία. Ευτυχώς πρόλαβα να κατεβάσω αρκετές ταινίες πριν να εμφανιστούν τα προβλήματα με τη σύνδεσή μου. Είδα μπόλικες και πλέον δηλώνω κάτι παραπάνω από φανατική. Κυρίες και κύριοι... Vincent Price!

Κι εγώ Lúthien Price πλέον...

Ho Ho Ho...

2008-12-25T20:22:00.002+02:00

Χρόνια πολλά παιδάκια, καλά γαμημένα χριστούγεννα και χαρούμενες πουτσογιορτές!!!
Να φάτε καλά, να πιείτε ακόμα καλύτερα, να στανιάρετε, να έρθετε στα ίσια σας, να γουστάρετε για ν' αντέξετε τις ξενέρες της επιστροφής...

Μόνο μία παράκληση...
Όπου κι αν πάτε μην ξεχάσετε,
σ' αυτό ποντάρουν.

Όσα δεν μας λένε...

2008-12-09T18:58:00.006+02:00

Η Ελλάδα καίγεται, θα αναφερθώ σε άλλη ανάρτηση σ' αυτό και στην άποψή μου. Αλλά δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Σε όλη την Ευρώπη γίνονται κινήσεις υποστήριξης. Σε όλη την Ευρώπη γίνονται επιθέσεις και καταλήψεις Ελληνικών πρεσβειών. Και συνεχίζουν...

London
Edinbrugh
Glascow
Newcastle
Hamburg
Berlin
Köln
Bremen
Schneverdingen
Dresden
Hannover
Potsdam
Paris
Zagabria
Πάφος
(Για οτιδήποτε νεότερο δείτε εδώ)

Αλλά κανείς δεν μιλάει γι' αυτά... Εξήγηση?

Update: Τα μάθανε και οι δημοσιογράφοι... Αλήτες και κουκουλοφόρους γέμισε όλη η Ευρώπη. Σε τι κόσμο ζούμε ρε... Θα μας κάψουν όλους... Θα μας ρίξουν μολότοφ την ώρα που κοιμόμαστε... Θα βιάσουν τις γυναίκες και τις κόρες... Να δεις που αυτοί τα έκαναν όλα στο Βατοπέδι...

Ευτυχώς που έχουμε και τον Πάκη - άξιο διάδοχο του (λόρδου?) Βύρωνα. Ο άνθρωπος το είπε καθαρά: "Στόχος τους είναι ο πολίτης"!

Συλλήψεις...

15χρονων...
Μας έσωσαν πάλι απ' τους "κακούς"!!!

Σουρεαλισμός

2008-12-08T09:26:00.007+02:00

Τα πάντα βράζουν, σκότωσαν ένα παιδί! Και ξέρω ότι θα μπορούσα να είμαι εγώ, ή - ακόμα χειρότερα - κάποιος από τους "αλήτες" φίλους μου.

Το πτώμα του Αλέξη αμέσως έγινε άλλο ένα σκαλοπάτι, άλλο ένα βήμα για όλους τους. Για να μιλάνε από πάνω του περί οικονομίας, βανδαλισμών, κρίσεων, παραιτήσεων... "Πολιτική αντιπαράθεση σε όλα τα μέτωπα" αμέσως μετά το "Πανελλήνιο σοκ για το θάνατο 15χρονου από σφαίρα αστυνομικού". Μόνο ένας τίτλος ήταν, για τους 30χρονους που δεν έχουν ένσημα έλεγαν...Απλά ψάχνω να βρω την κρυμμένη ποίηση πίσω από όλα αυτά, τους συμβολισμούς, τα σημεία - τα τέρατα είναι προφανή. Γιατί δεν μπορεί να μην υπάρχουν, δεν μπορεί από τώρα να τον περνάνε στα ψιλά γράμματα...

ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ - ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΖΗΜΙΕΣ

Μακάρι να πίστευα φίλε σε δεύτερες ζωές
Σε άλλους κόσμους
Θα είχα τόσα να σου ευχηθώ...

Wandering

2008-11-30T16:11:00.006+02:00

"Sometimes, the past that should be dead shows itself cruelly in instant hallucinations and enchanted dreams. In such situations, a person can only have peace when he forgets everything. The fundamental thing is, that really time is the only friend of forgetfulness; friendships are not eternal. Peace is a luxury which can be obtained through eternal sleep, for those who do not have nepenthe."

Well, I have you...

Οι συναυλίες του χειμώνα

2008-11-19T11:50:00.011+02:00

Κόντρα ανάρτηση, κόντρα μουσική, κόντρα διάθεση. Γουστάρω ρε παιδί μου, έχω τα κέφια μου!
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις συναυλίες που μας μένουν μέχρι το τέλος του χρόνου. Εννοείται ότι υπάρχουν κι άλλες αλλά στη ζωή πάντα πρέπει να μπαίνουν προτεραιότητες...
Σε μερικές μπορεί τελικά να μην πάω αλλά τουλάχιστον έχω πρόγραμμα ΚΑΙ εναλλακτικές! :)

Haggard & Remember Twilight: Αυτή τη συναυλία την είχα προβλέψει μήνες πριν ανακοινωθεί. Πείτε το διαίσθηση, πείτε το απλά διακαή πόθο το θέμα είναι πως επαληθεύτηκα και χαίρομαι αφάνταστα πολύ. Μία από τις συναυλίες ζωής!
Σάββατο 22 Νοεμβρίου στις 20:00, Gagarin 205
Εισιτήριο: 25 euro, προπώληση Tickethouse
Grief, Trap Them, Heavensore & Formikation: Sludge, doom και grind όλα μαζί σε μία συναυλία-δυναμίτη. Για γερά τύμπανα...
Τρίτη 25 Νοεμβρίου στις 21:00, Texas Necropolis
Είσοδος: 20 euro

Lydia Lunch & Mary and the Boy: Μία από τις μεγάλες κυρίες του no wave έρχεται στην Ελλάδα... Μετά τη Diamanda Galas και τη Siouxsie Sioux (δεν με νοιάζει τι λέτε, για μένα μπαίνουν στην ίδια κατηγορία) η Μεσημεριανή Λυδία.
Πέμπτη 27 Νοεμβρίου στις 22:00, Gialino Up Stage
Είσοδος: 25 euro, κρατήσεις

Anathema: Απλά ένα από τα μεγαλύτερα αποθυμένα μου. Δεν τους έχω δει ΠΟΤΈ live (πράγμα τελείως κουλό αν αναλογιστεί κανείς τη συμπάθεια που τρέφω γι' αυτούς και τον αριθμό των εμφανίσεών τους στην Ελλάδα). Ελπίζω αυτή τη φορά να κάτσει.
Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 20:15, Fuzz Club
Εισιτήριο: 32 euro, προπώληση Tickethouse και Public

Διάφανα Κρίνα: Σαν εναλλακτική ρε παιδί μου, αν προτιμάς το εγχώριο προϊόν...
Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 22:00, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Εισιτήριο: 20 euro, προπώληση (18 euro) Public

M onster Magnet & Potergeist (12/12) / HeadQuake (13/12): Rock n' Rolllllllllllllllllll!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Θα πέσουνε κεφάλια λέμεεεεεεεε!!!! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι διαλέξετε μπάντα για opening. Ο σκοτωμός μετά ο ίδιος θα είναι...
Παρασκευή 12 + Σάββατο 13 Δεκεμβρίου στις 19:30, Gagarin 205
Εισιτήριο: 35 euro, προπώληση Tickethouse

Firewind & Eldritch: Power.......
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις 20:00, Gagarin 205
Είσοδος: 18 euro

Bury your Dead: This is hardcore.-
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου στις 20:00, Texas Necropolis
Είσοδος: δεν έχει κανονιστεί ακόμα

Nightstalker, Lucky Funeral & Stonedevils: Stonerιές για να γουστάρουμε ΚΑΙ υποστήριξη σε Ελληνικές μπάντες που αξίζουν.
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου στις 21:00, An Club
Είσοδος: δεν έχει κανονιστεί ακόμα

Πέρα από τις συναυλίες όμως έχουμε και κάποια άλλα μέρη που πρέπει να πάμε...

Το "Κακό Συναπάντημα" στο Ζυγό. Μαχαιρίτσας, Μακεδόνας, Κούτρας με αφήνουν σχεδόν αδιάφορη. Αλλά παίζει Μηλιώκας και Σταρόβας ρε!!! Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσω τον Γιαννάκη live!!!
Μέχρι 1 Φεβρουαρίου
Κάθε Παρασκευή/ Σάββατο στις 22:30 και Κυριακές στις 21:30
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα
Τηλέφωνο: 210-32 41 610

Τσακνή και Κίτρινα Ποδήλατα ποτέ δεν γούσταρα ιδιαίτερα αλλά όταν υπάρχει στο σχήμα ένας Βασίλης Καζούλης τα πάντα αλλάζουν! Και η απλή επίσκεψη σε χώρο διασκέδασης γίνεται προσκύνημα...
Στο Σταυρό του Νότου, Φραντζή και Θαρύπου, Νέος Κόσμος
Είσοδος: 15 euro με ποτό
Τηλέφωνο: 210-92 26 975

"Γίναμε Θέαμα" στην Ακτή. Γιατί πολύ απλά τους πάω όλους και ο συνδιασμός είναι απίστευτος. Παπακωνσταντίνου, Μπουλάς, Ζουγανέλης, Θηβαίος, Καλυβάτσης.
Πέμπτη - Σάββατο στις 23:00
Πειραιώς και Λαμίας 4
Είσοδος: 20 euro με ποτό στο bar (σταματάω εδώ γιατί στα κρασιά και στα ουίσκια ξεφεύγουμε...)
Τηλέφωνο: 210-34 18 020

Αυτάαα... Για οτιδήποτε νεότερο θα σκάσει update περιποιημένο.

Tuco κατάλαβες τώρα?
Μαζεύω...
Συγνώμη Lothάκι!
Η ταβέρνα πέφτει σε άσχημη μέρα...

Soundtrack: Κακοσάλεσι - Γιάννης Μηλιώκας

"S"

2008-11-09T21:42:00.007+02:00

Κάτσε να δεις... Εδ- εδώ το έχω...
Πώς τη λένε..............
Για την "αρρώστια" λέω. Νομίζω την έχω κι εγώ.
Το ξέρω πως όλοι λίγο πολύ
Αλλά
Μπορείς να
Όχι, δεν
Εγ

Στελλέν
FMW

Soundtrack: Promise (Reprise) - Akira Yamaoka

Επετειακό

2008-10-27T14:05:00.005+02:00

Ξυπνάει.
Γύρω του ένα δωμάτιο που σαπίζει αργά τόσο καιρό μαζί του.
15 μάτια είναι καρφωμένα πάνω του. 3 σε κάθε σημείο του ορίζοντα και 3 να κρέμονται απ' το ταβάνι.
Από το παλιό γραμμόφωνο ακούγονται εμβατήρια. Του φωνάζουν σχεδόν κοροϊδευτικά. Η βελόνα ξεχαρβαλωμένη χορεύει πάνω στις γραμμές του βινυλίου - θυμίζοντάς του κάτι από την πορεία της Γης, της Ιστορίας, της ζωής του.
Τυλιγμένος με την ξεσκισμένη ταπετσαρία ζωγραφίζει κουτιά στον τοίχο μ' ένα κομμάτι κάρβουνο. Κάτι για να χωρίσει τις σκέψεις του, κάπου να τις χωρέσει, να τακτοποιηθούν.
Πάράθυρο με κάγκελα και γιατί να βγεις από μία ξεκλείδωτη πόρτα? Να πας πού?
Η τηλεόραση βουβή, να δείχνει εικόνες από βουνά άσπρα και κόκκινα και μια σημαία που κάποτε ήταν και δική του. Τα εμβατήρια τον χλευάζουν ακόμη...
Στον τοίχο η φωτογραφία μιας γυναίκας τον κοιτάζει άκαμπτη, σκληρή, κυνική. Του θυμίζει όλα όσα έκανε λάθος και καθιστά ασήμαντα όλα όσα έκανε σωστά.
Ξαπλώνει στο διαλυμμένο κρεβάτι εξουθενωμένος από τα χρόνια που ύπουλα σκαρφάλωσαν στην πλάτη του χωρίς να το καταλάβει.
Σκεπάστηκε με τα σκουπίδια που άφησαν πίσω τους όσοι διέσχισαν τον ορίζοντά του κι άναψε τσιγάρο.

Αν δεν το καταλάβεις
μην προσπαθήσεις να το εξηγήσεις...

Soundtrack: Flood - Tool

Μια φορά κι έναν καιρό

2008-10-20T04:04:00.007+03:00

Τώρα εγώ (όπως μου είπε ο Νάρκισσος) πρέπει να κατασκευάσω ένα παραμύθι και να σας το διηγηθώ αλλά επειδή ξεκίνησε η σχολή και δεν έχω χρόνο ούτε να _ _άσω απλά θα σας πω το αγαπημένο μου...

The leaves were long, the grass was green,
The hemlock-umbels tall and fair,
And in the glade a light was seen
Of stars in shadow shimmering.
Tinúviel was dancing there
To music of a pipe unseen,
And light of stars was in her hair,
And in her raiment glimmering.

There Beren came from mountains cold,
And lost he wandered under leaves,
And where the Elven-river rolled
He walked alone and sorrowing.
He peered between the hemlock-leaves
And saw in wonder flowers of gold
Upon her mantle and her sleeves,
And her hair like shadow following.

Enchantment healed his weary feet
That over hills were doomed to roam;
And forth he hastened, strong and fleet,
And grasped at moonbeams glistening.
Through woven woods in Elvenhome
She lightly fled on dancing feet,
And left him lonely still to roam
In the silent forest listening.

He heard there oft the flying sound
Of feet as light as linden-leaves,
Or music welling underground,
In hidden hollows quavering.
Now withered lay the hemlock-sheaves,
And one by one with sighing sound
Whispering fell the beachen leaves
In the wintry woodland wavering.

He sought her ever, wandering far
Where leaves of years were thickly strewn,
By light of moon and ray of star
In frosty heavens shivering.
Her mantle glinted in the moon,
As on a hill-top high and far
She danced, and at her feet was strewn
A mist of silver quivering.

When winter passed, she came again,
And her song released the sudden spring,
Like rising lark, and falling rain,
And melting water bubbling.
He saw the elven-flowers spring
About her feet, and healed again
He longed by her to dance and sing
Upon the grass untroubling.

Again she fled, but swift he came.
Tinúviel! Tinúviel!
He called her by her elvish name;
And there she halted listening.
One moment stood she, and a spell
His voice laid on her: Beren came,
And doom fell on Tinúviel
That in his arms lay glistening.

As Beren looked into her eyes
Within the shadows of her hair,
The trembling starlight of the skies
He saw there mirrored shimmering.
Tinúviel the elven-fair,
Immortal maiden elven-wise,
About him cast her shadowy hair
And arms like silver glimmering.

Long was the way that fate them bore,
O'er stony mountains cold and grey,
Through halls of ireon and darkling door,
And woods of nightshade morrowless.
The Sundering Seas between them lay,
And yet at last they met once more,
And long ago they passed away
In the forest singing sorrowless...

Of Beren and Lúthien

Να τολμήσω να καλέσω?... Loth, Tuco, Salome, Alicia.

Δεν βάζω εικόνες.
Καμία δεν είναι αρκετά καλή...

Soundtrack: Lúthien - Rivendell

This was the summer of my sweet content

2008-10-09T01:05:00.014+03:00

Καλοκαίρι που είχε διάρκεια τριών και μόνο ημερών.
Αλλά τα χώρεσε όλα!

Άραγμα...

βόλτες στα τριγύρω χωριά...

μπανάκι (και όχι μόνο...) στο ποτάμι...

ΦΑΊ...

βροχή...

ομίχλη...

και ήλιο...

εξερευνήσεις σε στυλ Silent Hill...

black metal και βλασφήμια (εννοείται!)...

μία και μοναδική δημιουργική στιγμή.

Το πιο σημαντικό πάντως ήταν ότι είμαστε μία γαμάτη παρέα μέρα...

και νύχτα.

Ο φωτογράφος.

Και το cd-player να παίζει Monster Magnet! \m/

Soundtrack: Space Lord - Monster Magnet

Μια στιγμή, τρεις ευχές

2008-10-06T17:19:00.003+03:00

Το προσωπικό μου τζίνι ακούει στο όνομα Athina. Τρεις ευχές λοιπόν! Μία για μένα, μία για τους εχθρούς μου και μία για όποιον θέλω.

Για μένα: Να με καταλάβω.

Για τους εχθρούς μου: Να παραμείνουν "εσωτερικοί".

Για τους φίλους μου: Να είναι αληθινοί.

Καλώ την black fairy να κάνει κι εκείνη τρεις ευχές γιατί νομίζω ότι τις χρειάζεται τη δεδομένη χρονική περίοδο. Choose wisely! :*

Ε, τώρα αν θέλει και κανένας άλλος να παίξει δεν θα

χαλάσει και η ζαχαρένια μου αν αυτοπροσκληθεί...

Ωδή

2008-09-24T10:12:00.003+03:00

Happy St. Thekla's day!!!

Χρόνια καλά Salome... :)

2008-09-20T04:41:00.006+03:00

Χθες το βράδυ άπλωσα τον εαυτό μου στην ταράτσα να στεγνώσει. Από όλ' αυτά που τον βαραίνουν. Σκέψεις, στιγμές, συναισθήματα, εικόνες και λέξεις - ειπωμένες και μη.

Εγώ, ξαπλωμένη στο δωματιο ακριβώς από κάτω τον άκουγα όλο το βράδυ να στάζει.
τακ - τακ - τακ
Ένα γλυκό νανούρισμα. Με κάθε σταγόνα ένιωθα και πιο ελαφριά και σιγά σιγά αφέθηκα στον Ύπνο που για ώρες προσπαθούσε να με κλείσει στην αγκαλιά του.

Ονειρεύτηκα, λέει, πως ήμουν στην ταράτσα μου και κοιτούσα τον Ουρανό. Λυπήθηκα γιατί τ' αστέρια ήταν τόσο λίγα. Τα περισσότερα τα είχαν κρύψει τα φώτα του Φεγγαριού και της Πόλης από κάτω. Και σκέφτηκα πως τα πιο όμορφα πράγματα τα καλύπτει το Φως, όχι το Σκοτάδι...
Ερχόταν η Μέρα, την είδα από μακριά. Ένιωθα τη ζέστη της μέσα στα μάτια μου μ' εκείνο το τόσο ψυχρό μωβ-γαλάζιο του ορίζοντα. Και σκέφτηκα πως αυτό που φαίνεται δεν είναι πάντα...
Είχα γίνει πλέον τόσο ελαφριά, είχα στεγνώσει - μόνο κάπου πολύ βαθιά μέσα είχα "κρατήσει" λίγο ακόμα. Τα πόδια μου δεν πατούσαν κάτω. Έπαψα επιτέλους να σέρνομαι κι άρχισα να πετάω ξανά. Αλλά ακόμη με κρατούσαν τα μανταλάκια. Και σκέφτηκα πως τα μεγαλύτερα εμπόδια τα βάζουμε εμείς οι ίδιοι μπροστά μας... Και θύμωσα. Κι έδωσα μία, λέει, κι έσπασα το σκοινί κι έφυγα.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα από έναν περίεργο θόρυβο που ακούστηκε κάπου απ' έξω...
Και ήμουν βρεγμένη. Είχε ποτίσει το ταβάνι κι έσταζε. Είχαν μουσκέψει και τα ρούχα μου και είχα βαρύνει τόσο πολύ. Με δυσκολία σύρθηκα μέχρι τις σκάλες κι ανέβηκα στην ταράτσα. Ο εαυτός μου είχε φύγει...

Το μόνο που σκέφτομαι πλέον είναι εμένα ποιός θα με κρεμάσει να στεγνώσω?...

Σιωπή...

Always look on the emo side of life

2008-09-15T15:02:00.004+03:00

Σήμερα θέλω να ξεσπάσω... Θέλω να τα χώσω, να βρίσω, να ουρλιάξω... Αλλά ποτέ δεν ήμουν δημιουργική με τις λέξεις, οι πνευματικές μου ικανότητες περιορίζονται όταν χτυπούν πάνω σε χαρτί με γραμμές - ή σε λευκή οθόνη εν προκειμένω - και έχω μία πολύ περίεργη αδυναμία για γυναίκα, δεν μπορώ να ουρλιάξω. Η φωνή μου δεν μπορεί να φτάσει ταυτόχρονα τη νότα και την ένταση που αποτελούν το ουρλιαχτό, μόνο χωριστά...

Όλη αυτή η ένταση πάντα μένει μέσα. Κι έχω μαζέψει τόση πολλή... Από μικρή με θυμάμαι να γράφω συνέχεια "δεν αντέχω άλλο". Κι όμως πάντα αντέχω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Έτσι έμαθα απλά να μη μιλάω. Να κλείνομαι και να σωπαίνω. Ένα χαμόγελο μπροστά κι από πίσω ένα χάος. Προσπαθώ να φανώ δυνατή αλλά δεν ξέρω ποιά είναι η δύναμη, να κρύβεις ή να φανερώνεις?

Σήμερα δεν έχει φωτογραφία, δεν έχει εικόνα. Τις μισώ για σήμερα. Είμαι τυφλή για σήμερα μόνο... Να κρατήσω λίγο αίμα για αύριο.

Δεν φοβάμαι μην πληγωθώ. Αλλά ούτε και μην πληγώσω... Είναι περίεργος ο ορισμός και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Φοβάμαι μήπως δεν άξιζε. Μήπως δεν αξίζει. Κατάλαβες?

Τόσα χρόνια κι ακόμα στα ίδια. Εγώ δεν μιλάω - ή απλά δεν ακούς? - κι εσύ δεν καταλαβαίνεις - ή απλά δεν το δείχνεις? Τώρα που είδα ότι δεν φταίω είναι πλέον δεδομένο. Γιατί αν κάνεις πάντα το μαλάκα αυτό γίνεται...

Και τώρα τι? Δε μασάω ρε. Είπαμε, αντέχω!

Γαμώ τα παστέλια όλου του κόσμου...

2008-09-11T16:52:00.004+03:00

Είναι απογευματάκι Παρασκευής και βαριέσαι τη ζωή σου.

"Πάλι για καφέ θα πάμε ρε?..."
"Ε, πάμε για κανένα ποτάκι τότε..."
"..."

Και κάπου εδώ μπαίνω εγώ με μία πρόταση που αλλάζει το κατεστημένο! (κοπελιά κόψε κάτι...)

Λίγα λόγια για τις μπάντες:

Lucky Funeral (Southern Rock/ Metal): Σάπιο stoner με τη φωνή του Mike να σου φέρνει στο μυαλό τον ένα και μοναδικό Phil Anselmo.

Guinea Pig (Rock/ Down-tempo/ Black Metal): Είναι τρελοί αυτοί οι Πατρινοί! Κι ο Αντρέας στα drums. :)

Cellebrate (Experimental/ Metal): Τα παιδιά θα είναι support των Septic Flesh στο Open Mind Fest (μαζί με τους αγαπημένους μου Dimlight!). Δεν έχω να πω κάτι άλλο...

Hellroad Caravan (Down-tempo/ Rock/ Metal): Πωπω seventίλα........

Άντε ρε... Ελάτε... ;Ρ

Το εννοώ!!!

How far is your dream?

2008-09-02T04:12:00.004+03:00

Ανοίγεις την πόρτα της καλύβας. Ο άνεμος σου χτυπάει το πρόσωπο και σου μπερδεύει τα μαλλιά. Το δάσος μπροστά σου σε περιμένει σκοτεινό και πανέμορφο.

"Let the journey begin!
For once more..."

Καλό μήνα παίδες!
Και σε μας καλά κουράγια...

Soundtrack: Bjarka - A Forest

Πονάω αλλά μ' αρέσει...

2008-08-18T04:45:00.016+03:00

Έστω και με ένα μήνα καθυστέρηση απαντάω στην πρόσκληση της ανεμογεννήτριας-μαύρης νεράιδας στο παιχνιδάκι όπου παραθέτουμε τα άσματα που μας γαμάνε την ψυχολογία. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή η ψυχολογία μου αισθάνεται όχι απλά γαμημένη αλλά κακογαμημένη. Άλλο που δεν ήθελα βέβαια...
Το καθένα για άλλο λόγο και με άλλο τρόπο. Αλλά όλα με ρίχνουν. Από απίστευτα έως απλά πολύ. Η σειρά δεν είναι - ποτέ - τυχαία.

One last goodbye* - Anathema
Στέλλα* - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Θα 'μαι κοντά σου* - Αλκίνοος Ιωαννίδης
Face to face* - Siouxsie and the Banshees
Interlude (Time)* - Diamanda Galas
Sober* - Tool

Roads - Portishead
Hurt - Johnny Cash
When a blind man cries - Deep Purple
Lady of Shalott - Loreena McKennitt
Easy money - Nick Cave and the Bad Seeds
Ένα τραγούδι για το χειμώνα - Τζίμης Πανούσης
Shroud of false - Anathema
Mutter - Rammstein
Mosquito song - Queens of the Stone Age
Highwayman - Loreena McKennitt
Cantus firmus in A-minor - Haggard
The man who sold the world - Nirvana
Again - Archive
Elves of Luva - Battlelore

Noldor (Dead Winter Reigns) - Blind Guardian
Fiddler on the green - Demons and Wizards
Promise (Reprise) - Akira Yamaoka
Lux Aeterna - Clint Mansell
Evenstar - Howard Shore
Question - System of a Down
Angelic (part I) - Antimatter
Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου
Χρυσαλιφούρφουρο - Λιλιπούπολη

(Κρατήθηκα... Πολλά - και πολλοί - δεν μπήκαν.)

Tuco, Loth, Αθηνά follow my lead! If you like... :)

Και μετά μου λένε γιατί δεν ακούω ελληνικά...
Καταλαβαίνετε γιατί λέω όχι στο "έντεχνο",
είμαι επιρρεπής.................................

Update?

At last!

2008-07-21T20:19:00.008+03:00

Μία εικόνα θα κρατήσω από χθες. Για πάντα...

Να παίζει τους παπάδες του μερικά μέτρα πιο πέρα...

Άργησα να πάω κι έχασα - δυστυχώς! - Pain of Salvation και Moonspell. Δεν θέλω να αρχίσω πάλι να γκρινιάζω για την ΆΘΛΙΑ σειρά που μπήκαν οι μπάντες...
Όταν φτάσαμε καβατζωθήκαμε στην πιο τέλεια θέση: στο παράθυρο των αντρικών τουαλετών ακριβώς δίπλα απ' τη σκηνή, καθισμένοι στο περβάζι. Λίγο μετά ξεκίνησαν οι απίστευτοι Meshuggah στους οποίους έπεσε το χτύπημα της αρκούδας και όχι άδικα.
Κάναμε ένα μικρό pop διάλειμμα με Lacuna Coil κι εγώ το μόνο που ένιωσα είναι ότι έχασα μερικά λεπτά απ' τη ζωή μου.
(Συγνώμη τώρα, έχω άδικο? Βγαίνουν πρώτοι οι Pain of Salvation, δεύτεροι οι Moonspell και ακριβώς πριν τους Iced Earth οι Lacuna Coil?????? Παράααααλογοοοοοοοο?????????? Δεν απαντάει άααρα λογικό!)
Δύο παράπονα έχω απ' τους Iced Earth:
1. Είπαν πολλά καινούργια κομμάτια και ξέχασαν τα παλιά. Αυτό το μειονέκτημα έχουν τα promotion tours...
2. Ο Barlow χωρίς τη μαλλούρα...
Ομολογώ την αμαρτία μου: στους Venom την κάναμε...

Υπήρξε και συνάντηση κορυφής στη συναυλία. Γνώρισα την αγαπητή Do you dare to wish? και χάρηκα πολύ. :)

Τα ξαναλέμε στο επόμενο ρεπό μου...

Κι αν ποτέ βρεθείτε στο αεροδρόμιο,
περάσετε απ' τα Duty Free
και δείτε μια μεταλλού με μαύρο παντελόνι,
ροζ (?!?!?!?) μπλουζάκι και μαύρα all star
να ξέρετε ότι θα είμαι εγώ...

Just let me Rock You All a little...

2008-07-10T19:24:00.003+03:00

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Το εισιτήριο κοστίζει 60 ευρούλια αλλά αξίζει μέχρι και το τελευταίο 5λεπτο (για μένα τουλάχιστον...)! Κι ας είναι τεράστιο οικονομικό πλήγμα αμέσως μετά το 50ευρο πού έσκασα στο Rockwave.
Το φεσιβάλ θα λάβει χώρα στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι (κι όχι στο θέατρο Λυκαβηττού όπως είχε αρχικά κανονιστεί), στις 20 του μηνού.

Line up:

Pain of Salvation
Moonspell
Meshuggah
Lacuna Coil (πάτε καλά ρε?!?!? Lacuna Coil?!?!? και μάλιστα σε τέτοια θέση?!?!? έλεος.......)
Iced Earth (ICED-EARTH-ICED-EARTH-ICED-EARTH!!!!!!)
Venom

Αν εξαιρέσουμε, λοιπόν, τους Lacuna Coil (personally μου κάνει κάτι σαν να βάζεις τους Back Street Boys να παίζουν στην ίδια συναυλία με τους Metallica...) το line up είναι κάτι παραπάνω από δυνατό και σίγουρα ΠΟΛΛΆ υποσχόμενο!!!
Περεταίρω πληροφορίες: http://www.rockemall.gr/
Θα σας δω στα pits.... ;)

Tuco αφιερωμένο :Ρ

Απολογισμός

2008-07-09T11:06:00.005+03:00

Συνοπτικά...

Φτάσαμε γύρω στις 6.

Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν η σπαστική φωνή της τύπισσας των Gossip (ζητώ συγνώμη από όποιον είναι οπαδός) να προσπαθεί απεγνωσμένα να τραγουδήσει το Smells like teen spirit αλλά τελικά να μην τα καταφέρνει...
Έγινα fan των Flogging Molly (τρελή punk-rock-ιρλανδοfolk μπάντα απ' το L.A.) τους οποίους δεν ήξερα και έχανα πολλά απ' τη ζωή μου! Βασικά κάναμε ένα γρήγορο - αλλά ξέφρενο - ταξιδάκι μέχρι την Ιρλανδία και πάλι πίσω.
Deus δεν άκουσα πολύ αλλά ότι άκουσα δεν μ' ενθουσίασε.
Τον Marky Ramone προσωπικά δεν το είδα καθόλου γιατί ήθελα να πιάσω καλή θέση για τη Siouxsie η οποία έπαιζε στην άλλη σκηνή αλλά απ' όσα μου είπαν γνωστοί που τον παρακολούθησαν, δεν άξιζε μία. Έπαιζαν όλοι σαν σχολική μπάντα που κάνει διασκευές Ramones...
Καθυστέρησε να βγει λόγω τεχνικών προβλημάτων. Όταν βγήκε, το δεύτερο (ή τρίτο) κομμάτι κόπηκε στη μέση λόγω τεχνικών προβλημάτων (πάλι!) και κατέβηκε. Μετά ξαναβγήκε, "fingers crossed" κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Η ΘΕΆ ήταν ΘΕΆ απ' την αρχή μέχρι το τέλος.-
Για τους Offspring τι να πω? Τρελός πανικός, headbanging, χωρός και moshing για ένα δίωρο περίπου. Ακόμα πονάει ο σβέρκος μου, έπρεπε να είχα κάνει ζέσταμα...
Ως γνωστό "ότι μυρίζει γυρίζει" κι εκεί γύριζε απίστευτη ποσότητα!!! Ο μόνος τρόπος για να μη μαστουρώσεις ήταν να μην αναπνέεις! Πλάκα είχε...
Έχω μαζέψει τόσα προφυλακτικά, κάρτες κινητής και τσίχλες που φτάνουν για ν' ανοίξω περίπτερο...
2 τα highlights της βραδιάς. Τα trendy κιάλια Jose Cuervo και το bunjee από γερανό που έδινε έναν άλλο αέρα σε όλη τη συναυλία και ειδικά στο "faaaaaaaaaaaaaalling" των Offspring.

Δεν ξέρω τι ώρα φύγαμε. Πρέπει να ήταν 12:30- 1 παρά. Ευτυχώς δεν βρήκαμε κίνηση στο δρόμο και φτάσαμε γρήγορα στο φαΐ (βρώμικο στο Γιάννη στα φανάρια του Βλάχου. Αν δεν έχετε φάει το συνιστώ ανεπιφυλακτότατα!!!) και μετά στα κρεβάτια μας...

Τα ξαναλέμε στο Rock'Em All!!!
Γιατί ωραίο το punk
αλλά το metal είναι άλλη φάση...

Soundtrack: Into a Swan - Siouxsie Sioux

The Goddess has arrived

2008-07-08T09:04:00.006+03:00

Από το φθινόπωρο μέχρι τώρα ήμουν αρκετά γκαντέμω με ότι έχει να κάνει με συναυλίες... Αν εξαιρέσουμε της (ΥΠΈΡΟΧΗΣ) Kristin Hersh δεν πήγα σε πολλές που θα έπρεπε. Tool, MMD, Primordial, Madrugada, Diamanda Galas, Nick Cave........ Σχεδόν μου έρχονται δάκρυα στα μάτια απ' το παράπονο...

Αλλά σήμερα είναι μέρα λύτρωσης. Siouxsie live και τα μυαλά στα κάγκελα! :Ρ

Όλα ήταν - επιτέλους - ευνοϊκά. Βρήκα εισιτήριο, δεν έχω καμία άλλη υποχρέωση και ξεπέρασα - νομίζω - κάποιους περίεργους φόβους-εφιάλτες-φαντάσματα-whatever...
Καλή μου διασκέδαση! :)))

Αν σε δω εκεί δεν ξαναπάω σε συναυλία!
Ή απλά θ' αλλάξω γούστα................

Soundtrack: Into a Swan - Siouxsie Sioux

Μπλέ ιστορία...

2008-06-27T04:32:00.004+03:00

Έμεινε ένα πέπλο και την ήξερε καλύτερα απ' τον εαυτό της.

Ας παίξουμε λοιπόν......

Out of black

2008-06-14T13:02:00.005+03:00

Ζωγράφιζε. Είχε απορροφηθεί τελείως. Πάνω στον καμβά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται μορφές. Ανατριχιαστικές οι περισσότερες, στο χρώμα της σκουριάς, σ' ένα φόντο μαύρο με λίγες κόκκινες και πορτοκαλί λάμψεις.

Ζωγράφιζε στο ρυθμό που του υποδείκνυε η βροχή καθώς έπεφτε πάνω στο τζάμι. Είχε απορροφηθεί τελείως από το παιχνίδι των σκιών που έπαιζαν τα πινέλα του και τα πηχτά του χρώματα με το εκτυφλωτικό φως του φεγγαριού. Πάνω στον τεράστιο λευκό καμβά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται μορφές μέσα στα περιγράμματα που έθετε εκείνος. Ανατριχιαστικές οι περισσότερες, στο χρώμα της σκουριάς, σ' ένα φόντο μαύρο με λίγες κόκκινες και πορτοκαλί λάμψεις, έτσι το φανταζόταν.

Μα ξαφνικά τα χέρια του πετάχτηκαν μακριά. Απλά αποκολλήθηκαν από το σώμα του μ' ένα ουρλιαχτό, τον θόρυβο σάρκας που σκίζεται, δύο συντριβάνια αίματος και ξεσκισμένου κρέατος και μία γκριμάτσα τρόμου, απορίας και αφόρητου πόνου.
Ούρλιαζε ακόμα όταν συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να κουνηθεί. Τα πόδια του είχαν κολλήσει στη βρώμικη μοκέτα αν και δεν φαινόταν να τα συγκρατεί κάτι. Αισθανόταν όμως κάτι σαν υγρό καρφί να τρυπάει την μέση του πέλματός του και να φτάνει μέχρι το γόνατο κάθε φορά που προσπαθούσε να περπατήσει.
Είδε τα χέρια του να πετάνε γύρω απ' το κεφάλι του σαν όρνια πάνω απ' τη λεία τους. Άρχισαν να τον χαϊδεύουν και να τον γδύνουν όταν δύο πινέλα πετάχτηκαν απ' το βάζο τους και με δύναμη βέλους καρφώθηκαν ανάμεσα απ' τα μάτια του και διαπέρασαν το κρανίο του σαν να ήταν από χαρτί.
Τα χέρια του τώρα πια τον έγδερναν, ένιωθε όλα του τα όργανα να διαστέλλονται και να πιέζονται πάνω στα κοκάλινα κλουβιά τους και οι φλέβες με τα αγγεία του είχαν πλεχτεί σε εκατομμύρια μικρούς κόμπους σφίγγοντας προς τα μέσα.
Είχε μετατραπεί σε μία παλλόμενη μάζα που πλέον δεν μπορούσε ούτε καν να φωνάξει καθώς οι φωνητικές του χορδές είχαν ξεπεταχτεί απ' το στόμα του και είχαν τυλιχτεί γύρω απ' το λαιμό του. Τίποτα όμως δεν είχε πειράξει τα μάτια του κι ένιωθε τον πόνο απορώντας γιατί δεν είχε ήδη πεθάνει.
Άλλα πέντε ζευγάρια μάτια παρατηρούσαν τα όσα συνέβαιναν. Τα μάτια των μορφών στον καμβά. Και κλάσματα του δευτερολέπτου πριν εκείνος πείσει τον εαυτό του πως ότι έβλεπε κι ένιωθε δεν ήταν αληθινό, εκτόξευσαν τις γραμμές που τις περιέκλειε κατά πάνω του. Τυλίχτηκαν σαν πλοκάμια γύρω απ' τον κορμό του και μία, η πιο παχιά, γύρω απ' το κεφάλι του κλείνοντάς του τα μάτια.
Μ' ένα τράβηγμα το σώμα του αποχωρίστηκε απ' το κεφάλι κι εκείνος έπαψε να βλέπει κι έπαψε να νιώθει.

Σαν σε rewind οι γραμμές γύρισαν στον καμβά, τα πινέλα στο βάζο, το κεφάλι και τα χέρια του κόλλησαν με το σώμα το οποίο άρχισε να επανέρχεται στη φυσιολογική του μορφή και τα ρούχα του το έντυσαν ξανά. Κι όταν όλα έγιναν όπως πριν άνοιξε τα μάτια του...

Ζωγράφιζε. Είχε απορροφηθεί τελείως. Πάνω στον καμβά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται μορφές. Ανατριχιαστικές οι περισσότερες, στο χρώμα της σκουριάς, σ' ένα φόντο μαύρο με λίγες κόκκινες και πορτοκαλί λάμψεις.

Του είχε τελειώσει το μαύρο...

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

Soundtrack: Sober - Tool

...

2008-06-07T10:25:00.004+03:00

Αυτά παθαίνουν τα σχέδιά σου αν ακούς πολύ Tool.......

Επιείκεια, σε μία ώρα το έφτιαξα......

Soundtrack: Stinkfist - Tool

Πραγματικότητα

2008-06-02T13:40:00.006+03:00

"Δηλαδή?"
"Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω καλύτερα."
"Βγαίνεις απ' το σώμα σου και..."
"Όχι. Είναι σαν να παίζω σε ταινία."
........................................................................

"Εσύ το έχεις νιώσει ποτέ?"
"Πιο παλιά, καμιά φορά, όταν κοιτιόμουν στον καθρέφτη.
Σου συμβαίνει συχνά?"
"Σχεδόν συνέχεια..."

Υπάρχει τελικά?...

Blogoπαίγνιο #4

2008-05-29T19:15:00.003+03:00

Μάντεψε...

1. I think last night you were driving circles around me.

2. The dreams in which I'm dying are the best I've ever had.

3. I cry for you, leaving myself to blame.

4. I'm sick and I'm tired of reasoning. Just want to break out, shake off this skin.

Προσκαλώ τα δύο dark αδέλφια Loth και Tuco να γράψουν 4 facts για τους εαυτούς τους εκ των οποίων μόνο το 1 πρέπει να είναι αληθές.

Έληξε η περίοδος αντικοινωνικότητας...

Blogoπαίγνιο #3

2008-05-24T19:54:00.007+03:00

Η πρόσκληση ήταν τετραπλή. Athina, Tuco, Gi Gaga Kouni Beli, black fairy. Δεν μπορούσα ν' αντισταθώ για πολύ... Είχα αρχίσει να δέχομαι απειλητικά μηνύματα. Φοβόμουν για τη ζωή μου...

Αλλά επειδή εγώ είμαι κάργα αντικοινωνικό άτομο (τις τελευταίες βδομάδες) δεν καλώ κανένα.-

Αλλά αν κάποιος θελήσει:
1) Γράψε ΙΔΙΟΓΡΑΦΩΣ
2) Σκάναρε ή φωτογράφησε
3) Κάνε post
4) Ειδοποίησε...
Απαραίτητα στο τέλος του post γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com

Τρέξτε όλοι ΤΏΡΑ και ψάξτε να βρείτε το Zeitgeist!
Ντοκυμανταίρ για όλη την οικογένεια......

Οι Revolting Breed στο Metal Hammer!!!

2008-05-12T16:39:00.004+03:00

Κι όμως. Τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση τους κι ένα χρόνο μετά το πρώτο τους άλμπουμ "Rise Against" (D.I.Y. και ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ παραγωγή) έγιναν η πρόταση του μήνα στο Metal Hammer... Ιδού.
"Επανάσταση. Είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια τη μουσική των Revolting Breed, ενός όπως φαίνεται ανερχόμενου συγκροτήματος από την Πάτρα. 14 κομμάτια που εσωκλείουν αστείρευτη ποσότητα επιθετικότητας, πλαισιωμένη από επαγγελματισμό που δύσκολα βρίσκεις σε ελληνικά συγκροτήματα. Death metal με αρχίδια, εμπνευσμένο από τη σχολή των At The Gates και μιξαρισμένο από έναν maitre του είδουςόπως είναι ο Andy Classen (Rotting Christ, Dew Scented κλπ.). Το άξιο προσοχής είναι ότι όλη αυτή η δουλειά έγινε από την ίδια τη μπάντα σε δικό τους studio, με δικό τους εξοπλισμό. Πραγματικά δύσκολο να το πιστέψεις όταν ακούς το CD. Μπράβο παίδες. Εύγε!!!"

Όχι ότι τους ξέρω προσωπικά, όχι ότι είναι γαμάτα παιδιά, αλλά το άξιζαν!

Να και το bannerάκι. :D

@ Gi Gaga Kouni Beli: Κάααποια στιγμη... :Ρ
@ Tuco: Περιμένω review για PAIN!!! :D

Για comicsόφιλους

2008-05-06T11:44:00.003+03:00

Δρώμενα του μήνα που αφορούν το ακριβότερο hobby με το οποίο έχω ασχοληθεί ποτέ (είτε συλλέγοντας, είτε σχεδιάζοντας), τα comics:

ΕΝ ΑΙΘΡΊΑ IV:
Η Ένωση Πτυχιούχων Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών σε συνεργασία με το comic fanzine « Ka-Pow » διοργανώνουν για 4η συνεχόμενη χρονιά την έκθεση comics και εικονογράφησης « ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ» στους χώρους της Ένωσης (Θόλου και Πανός 19Α - Πλάκα).

Η έκθεση θα λειτουργήσει από τις 7 έως τις 18 Μαΐου .
Εγκαίνια : Τετάρτη 7 Μαΐου 2008 στις 19.30.

Στην έκθεση συμμετέχουν :

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΡΜΕΝΗΣ (ΣΕΑ)
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΙΤΑΛΗΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΤΑΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΣΗΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΙΑΛΥΝΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΠΑΔΑΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΜΙΩΤΗΣ (ΚΟΜ)
ΘΑΝΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ
ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΤΣΗΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΛΑΚΟΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΥΡΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΚΗΣ ΜΕΛΑΧΡΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΛΙΣΣΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΜΗΤΣΗΣ
ΕΛΛΗ ΜΟΚΑ (ASAPH)
ΑΛΕΞΙΑ ΟΘΩΝΑΙΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΟΥΜΠΟΥΛΙΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΡΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΡΙΓΓΟΣ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΚΟΥΡΤΗ
ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΜΠΑΛΙΔΗΣ
TOMEK
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΥΚΗΣ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΧΙΟΝΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΥΣΟΥΛΗΣ (ΚΩΝ)

Χορηγός επικοινωνίας: www.comicdom.gr
Επιμέλεια έκθεσης : Γαβριήλ Τομπαλίδης- Σπύρος Ευάγγελος Αρμένης
Πληροφορίες : 210 –3215654
Παράλληλα με το ‘ Εν αιθρία IV ’ θα εκτεθούν και τα έργα που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό Hellboy της Jemma Press .Η απονομή των υπογεγραμμένων αντιτύπων στους νικητές θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 7 Μαίου στις 20.30.

ΈΚΘΕΣΗ HELLBOY:
Στο πλαίσιο της εικαστικής έκθεσης «Εν Αιθρία IV», θα εκτεθούν τα έργα των 36 συμμετεχόντων που πέρασαν στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού «Hellboy» της Jemma Press.

Ανάμεσά τους θα βρίσκονται και τα 6 που επέλεξε ως τα καλύτερα ο δημιουργός του «Hellboy», Mike Mignola και τα οποία εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον τόμο «Hellboy: το Αλυσοδεμένο Φέρετρο και Άλλες Ιστορίες». Στα εγκαίνια της έκθεσης, την 7η Μαΐου 2008 και ώρα 20:30, θα γίνει η απονομή των βραβείων στους 6 νικητές του διαγωνισμού.
1η Θέση: Ματάλας Γιώργος – Τόμος «Hellboy» υπογεγραμμένος από τον Mike Mignola και με σκίτσο του ιδίου.
2η Θέση: Βασιλακάκης Νάσος, Δημητρίου Γιώργος, Διαλυνάς Μιχάλης, Κόλλιας Θάνος, Τσουκνίδας Νίκος – Από έναν τόμο «Hellboy» υπογεγραμμένο από τον Mike Mignola.
Προκριθέντες στη 2η Φάση του Διαγωνισμού: Αλιμπέρτη Αγνή, Αρμένης Σπύρος, Βεργής Αντώνης, Βλαμής Παναγιώτης, Γκιόκας Ελευθέριος, Γουδέλης Δανιήλ, Δερβενιώτης Σπύρος, Χήκος Βασίλης, Καραδενισλής Σπύρος, Κάσδαγλης Δημήτρης, Κίτσιος Αρχοντής, Κομιώτης Γιώργος, Κυλάκος Μιχαήλ, Κυριαζής Ηλίας, Κυριακάκης Κώστας, Χρυσούλης Κων, Κωνσταντόπουλος Γεώργιος, Λαμπούδης Σάββας, Μαρτίνης Χρήστος, Μελισαρόπουλος Γιώργος, Μόκα Έλλη, Νικολούζος Ιωάννης, Παντούλας Κωνσταντίνος, Παπανικολάου Νικόλαος, Ράπτη Ελένη, Σακκάς Δημοσθένης, Σταματόπουλος Απόστολος, Συνατσάκης Κωνσταντίνος, Τσάντες Χρήστος, Φουτσίδης Κώστας.

Η έκθεση θα λάβει χώρα στην Ένωση Αποφοίτων Σχολής Καλών Τεχνών (Ε.Α.Σ.Κ.Τ.), στη γωνία των οδών Θόλου και Πανός, στην Πλάκα, από τις 7-18 Μαΐου 2008.

αniμasyroς 1.0:

Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων στην Ελλάδα με διαγωνιστικό τμήμα, σεμινάρια, διαλέξεις, προβολές ταινιών, αφιερώματα, παρουσιάσεις και πάρτυ με Dj και Vj set.

Το Φεστιβάλ

Το φεστιβάλ αniμasyroς είναι διεθνές φεστιβάλ τέχνης της εμψύχωσης (animation) και διεξάγεται ετησίως στην Σύρο, την Πρωτεύουσα των Κυκλάδων.
Το φεστιβάλ είναι μια πρωτοβουλία της εταιρείας αστικού πολιτισμού Πλατφόρμα και πραγματοποιείται σε συνδιοργάνωση με το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ερμούπολης. Έχει ως σκοπό του την προβολή ελληνικών και ξένων ταινιών animation, την εξοικείωση ενός ευρύτερου κοινού με το ποιοτικό animation και την αποκέντρωση της τέχνης και των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Kατά την διάρκεια των τριών ημερών του φεστιβάλ αniμasyroς προβάλλονται ταινίες από ολόκληρο τον κόσμο με μεγάλο θεματικό και αισθητικό εύρος και από ποικίλα είδη και σχολές.
Παράλληλα το φεστιβάλ διοργανώνει σεμινάρια και εργαστήρια σχετικά με την ιστορία και τις τεχνικές του animation από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα.
Οι παρουσιάσεις και τα σεμινάρια γίνονται από καθηγητές κινουμένων σχεδίων και ειδικών εφέ, δημιουργούς animation καθώς και εκπροσώπους αντίστοιχων φεστιβάλ του εξωτερικού.

Σεμινάρια - Εργαστήρια

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ γίνεται μία σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων επιμελημένα από καθηγητές κινουμένων σχεδίων, καταξιωμένους δημιουργούς animation από την Ελλάδα και το εξωτερικό καθώς και από εκπροσώπους αντίστοιχων φεστιβάλ ανά τον κόσμο.
Τα σεμινάρια θα καλύψουν την ιστορία των κινουμένων σχεδίων με μία αναδρομή από την εμφάνιση τους μέχρι και σήμερα, με αναφορές σε σημαντικούς δημιουργούς, εταιρείες παραγωγής, ταινίες σταθμούς για την τέχνη του animation και τεχνικές δημιουργίας με παρουσίαση σχετικών αποσπασμάτων από ταινίες.
Τα εργαστήρια θα προσεγγίσουν την πρακτική πλευρά της παραγωγής του animation εστιάζοντας σε συγκεκριμένες μεθόδους και τεχνικές (2D, 3D, claymation, κ.α)

Τα σεμινάρια θα γίνονται σε πλήρως εξοπλισμένους υπολογιστές, με την επίβλεψη της τεχνικής μας ομάδας. Την παρακολούθηση των σεμιναρίων θα συνοδεύουν βεβαιώσεις.
Τέτοιου είδους εκπαιδευτικά προγράμματα απευθύνονται κυρίως σε νέους (μαθητές λυκείου, φοιτητές) αλλά και σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν όρεξη να μυηθούν στην μαγεία της τέχνης της εμψύχωσης (animation) ή να βελτιώσουν τις γνώσεις τους στις νέες τεχνολογίες.

Παράλληλες Δράσεις

Μετά από ένα πρωινό γεμάτο σεμινάρια και ενδιαφέρουσες διαλέξεις και ένα απόγευμα με ταινίες από όλο τον κόσμο, το βράδυ θα μπορεί κανείς να χαλαρώνει με καλή μουσική και φαγητό σε ένα από τα εστιατόρια και τα μπαρ που μας προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην φιλόξενη Σύρο.
Την έναρξη του φεστιβάλ θα ακολουθήσει VJ party. Την βραδιά της λήξης του φεστιβάλ και μετά την ανακοίνωση των νικητών θα διασκεδάσουμε σε έναν ξεχωριστό χώρο, με καλεσμένους DJ. Εκπλήξεις αναμένονται μέχρι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα των παράλληλων δράσεων.

Για περισσότερες πληροφορίες: www.animasyros.com/

Όπου και να πάτε
σε κάποια γωνιά θα 'μαι κι εγώ... :)

Rockwave 2008

2008-04-29T06:46:00.003+03:00

3 λόγοι για να σου φτιάξει η διάθεση πρωί πρωί χωρίς να έχεις πιει καφέ ή έστω κάνει το πρώτο τσιγάρο της μέρας...:
1. Τρίτη 8/7: Terra Stage: Offspring, Siouxsie, Deus, The Gossip. Vibe Stage: Marky Ramone, Flogging Moly.
2. Τετάρτη 9/7: Terra Stage: Judas Priest, Within Temptation, Cavalera Conspiracy, Opeth, Morbid Angel. Vibe Stage: Carcass, Inner Wish.
3. Πέμπτη 10/7: Terra Stage: Manu Chao Radio Bemba Sound System, Patti Smith, Locomondo. Vibe Stage: Schooligans.

Rockwave is upon us παίδες!

Σκωτία ή Rockwave?
Rockwave ή Σκωτία?...

Έπρεπε να τα σεβαστεί όλα...

2008-04-23T17:42:00.010+03:00

... ακόμα και τη μοναδικότητά της.

And you'll never know
You'll never know...

Αυτό είναι ανάμεσα σ' εκείνη και το εαυτό της... Κανείς άλλος δεν θα το μάθει... ΠΟΤΈ! Ούτε καν εκείνος.

I hate to stay but then I hate to leave

Δεν αντέχει και πολύ. Η ζωή της έχει βουτηχτεί σ' ένα σκοτάδι που την πνίγει. Είναι ζωντανό. Ακούει τα κόκαλά της να σπάνε ένα ένα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να το σταματήσει. Ή απλά δεν θέλει? Η "σκοτεινή πλευρά" έχει αναλάβει, αυτή που όλοι φοβούνται αλλά εκείνη πάντα θαύμαζε.

Face to face
the passions breathe

Ανάσες, βογκητά, σώματα μπλεγμένα, ιδρωμένα, άκρα τινάζονται δεξιά κι αριστερά. Είναι τρεις. Ένας άντρας και δύο γυναίκες. Σχεδόν ίδιες... Ουρλιάζει. Ξυπνάει. ΤΈΡΜΑ!

It's falsehood's flame
it's a crying shame

Αν όλα ήταν διαφορετικά... αλλά δεν είναι! Είναι κρίμα... αλλά δεν είναι!!!

To die like this
with a last kiss

Το μόνο πράγμα που έχει στο μυαλό της είναι εκείνος να τη φιλάει, εκείνος να την αγκαλιάζει, εκείνος να της μιλάει όπως δεν μίλησε ποτέ σ' αυτή. Εκείνη ήταν καλύτερη αλλά κι αυτή τα αξίζει. Ίσως μόνο αυτή...

Wind in wings
two angels falling

Πόρτες, χτύπησε κουδούνια, την αντικρύζει και ξαφνικά ένα ρίγος... Πληρότητα... Και απέναντι απορία, απαξίωση, αντιπάθεια, σχεδόν αποστροφή.

Who are you?
who am I?

"Είμαστε ίδιες, δεν το έχεις καταλάβει?"

Face to face
and dream of flying

Ειρωνεία... Ένα βλέμμα βαθύ, γεμάτο ειρωνεία. Ακριβώς όπως το περίμενε. Αισθάνεται την αδικία να την πνίγει. Προσπαθεί απεγνωσμένα να θυμηθεί γιατί βρίσκεται εδώ... Το μυαλό της την έχει αφήσει μόνη για ακόμη μία φορά και δεν έχει πια πολλές επιλογές.

One more kiss
before we die

Κοιτάει στο πάτωμα. Κόκκινες πιτσιλιές παντού. Μακριά μαύρα μαλλιά, ένα πρόσωπο από πορσελάνη - σπασμένο πια - κι ένα βλέμμα με χαμένο βάθος. "Με ποιόν είμαι ερωτευμένη?"

But how can you
when you're split in two?

Μαθηματικά για προχωρημένους:
1 + 1= 4
[Πάλη καθημερινή και αδιάκοπη. Όταν ο Νόμος της Ζούγκλας εφαρμόζεται στο 1. Η τέλεια διχοτόμηση χωρίς τεχνητά μέσα.]

They say follow your heart
follow it through

...µόνο η καρδιά θα της έχει απομείνει αλλά κι αυτή έχει πάψει από καιρό να την ακούει. Της δείχνει δρόμους ανοιχτούς και φωτεινούς, με ήλιους και γαλάζιους ουρανούς. Μα πάντα προτιμούσε τη νύχτα...

This danger thrills and my conflict kills

Κάθεται στο γραφείο κρατώντας το κεφάλι µες στα χέρια της. Σφυριές από μέσα προς τα έξω. Τα μάτια της θα χυθούν. Ο εγκέφαλός της θα διαλυθεί. Θα µείνει εκεί, ένα ακέφαλο σώμα... ["Μοιάζουμε σε ΌΛΑ! Πώς μπορεί να μην το είδε?"]

You never can win
it's the state I'm in

"Σ' έναν πόλεμο δεν υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι"

The masks they slide to reveal a new disguise

Πέφτουν οι μάσκες. ΧΑ! Και τι μ' αυτό? Τι παιχνίδι θα ήταν αν ήταν όλα τόσο εύκολα? Μια μάσκα, ένα μαντήλι, µαύρα γυαλιά, µουστάκια, ένα κουκλάκι, περίεργο μακιγιάζ, περούκες, λέξεις, τραγούδια, ίσως κι ένα βέλο... ανάλογα με την περίσταση...

Face to face
no telling lies

Δεν της είχε πει ποτέ ψέματα. Το να κρύβεις την αλήθεια δεν είναι ακριβώς ψέμα...

We're Siamese twins writhing intertwined

Σαν δύο κορδέλες. Μία μαύρη και μία μωβ. Σε φόντο σκούρο μπλε... Στριφογυρίζουν στον αέρα χωρίς περιορισμούς, χωρίς προορισμό. Μπλέκονται, χωρίζονται ξανά, και συνεχίζουν το χορό τους.

Another life
another time

Δεν ήταν εκεί. Αλλά ήταν η άλλη. Πώς όλα τα ανεκτίμητα είναι δικά της? Πρέπει να βρει έναν τρόπο να τα ζήσει κι εκείνη όλα. Όσα έχει χάσει. Λαχταρά μια ζωή που δεν έζησε σ' ένα χρόνο που δεν θα μπορούσε να τη ζήσει... Μάταια?...

I want this bliss but something says I must resist

Ακούει μία φωνή μέσα στο κεφάλι της. Είναι η φωνή του... Πώς την βρήκε εδώ μέσα? Μήπως το ξέρει? Δεν μπορεί να τον ακούσει τώρα, είναι πια αργά.

It's too divine
I want to bend

Αισθάνεται να λυγίζει... Το μυαλό της την εγκαταλείπει χωρίς προειδοποίηση. Δεν υπάρχει πια σαν σώμα αλλά σαν μία μάζα που κινείται ανεξάρτητα από φυσικούς νόμους μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Η µαγεία της παράνοιας την έχει παρασύρει και δεν θέλει να γυρίσει πίσω. ΔΕΝ ΘΈΛΕΙ.

Commit your crime in your deadly time

Μέσα στο νερό τη βλέπει να ταξιδεύει. Ένα σώμα άψυχο. Χωρίς κεφάλι...

Cheek to cheek
the bitter sweet

Ένα φιλί στο μάγουλο για αντίο. Παντοτινό...
Δεν χαίρεται. Καθόλου.
Δεν έχει μετανιώσει.

Under the stars
naked as we flow

Γυμνή, γυμνή. Λένε την αλήθεια. Όποτε της είχε μιλήσει της είχε πει την αλήθεια. Δεν την μισούσε. Ίσως την ζήλευε πολύ, αλλά δεν την μισούσε.

Hand on heart
tic tac toe

Ανοίγει δρόμο μέσα στη σκόνη με το δάχτυλό της. Απ' το γυαλί ξεπετάγεται η μορφή ενός άντρα. Σηκώνει το κεφάλι της, κοιτάει τον σκοτεινό ουρανό, τα σύννεφα και την ασημένια σφαίρα μέσα από τις ξεσκισμένες κουρτίνες, βάζει το χέρι της στην καρδιά κι ορκίζεται...

Mouth to mouth
raining heaven's blows

Ένα χαμόγελο σκάει στην άκρη των χειλιών της. Σκύβει και φιλάει το είδωλο. Το τζάμι του παραθύρου σπάει. Η κουρτίνα σκίζεται. Το φως του φεγγαριού πνίγει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Ένα κεφάλι πάνω σ' έναν ασημένιο δίσκο. Δέρμα λευκό σαν από πορσελάνη, μαλλιά μαύρα μακριά ποτισμένα στο αίμα. Τα μάτια είναι τώρα κλειστά. Ο σεβασμός στους χαμένους... Κι ένα τρελό γέλιο ακολουθεί τον άνεμο.

Face to face
my lovely foe

Κοιτάζει στον καθρέφτη. Βλέπει ένα πρόσωπο. Όμως δεν είναι το δικό της. Είναι κάποιας άλλης. Είναι η ίδια 7 χρόνια μετά. Όπως θα μείνει για πάντα!

Θα σου διηγηθώ μία ιστορία. Δεν είναι ακριβώς ιστορία αγάπης. Δεν είναι ακριβώς ιστορία μίσους. Πες πως είναι μία ιστορία αρρωστημένου, παραστρατημένου πάθους...

Όποιος έχει έμπνευση ας ακολουθήσει...
Μία ιστορία με το ανάλογο soundtrack.
Ή ένα soundtrack με την ανάλογη ιστορία.
Όπως βολεύεται ο καθένας....

Το κομμάτι είναι το Face to Face από Siouxsie and the Banshees.

Αφήνω για λίγο τη μαυρίλα...

2008-04-18T15:31:00.004+03:00

Όοοοοχι... Δεν είμαι άρρωστη, ούτε άλλαξα γούστα, απλά είμαι χαρούμενη!
Εύχομαι να είναι πάντα καλά και μακριά από εφιάλτες -έστω και προσωρινούς...

Περασμένα ξεχασμένα...
Από 'δώ και μπρος θα πηγαίνουν όλα καλά!!!

Στην κ. Κ. με πάααρα πολύ αγάπη! :)

Blogoπαίγνιο #2

2008-04-11T11:09:00.005+03:00

Μετά από πάσα της Θεοδώρας... [σιγά ρε κοπελιά... μού 'βγαλες το μάτι με το μπαλάκι! :Ρ]

1. Όνομα: Lúthien (:Ρ)
2. Γενέθλια: 01/04
3. Ζώδιο: Κριός
4. Χρώμα μαλλιών: μαύρα! κατράμι όμως... (ενίοτε και μαύρα-μπλε, όταν είναι φρεσκοβαμμένα)
5. Χρώμα ματιών: σκατουλί
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ?: μία και μοναδική φορά :)
7. Είδος μουσικής που ακούς: --->profile
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Marvin the Martian/ Duffy Duck
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?: το "λάθος" στην Κρήτη-Αραπιά...
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: "Άλλη μια όμορφη μέρα..." [βλ. Πλοκάμι του Καρχαρία]
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: μαύρο μολύβι για τα μάτια και το κινητό μου
12. Τι έχεις στον τοίχο σου?: μία ονειροπαγίδα κι έναν καθρέφτη (δεν θέλω να χαλάσουν οι αφίσες μου και δεν αποφασίζω ποτέ να τις κρεμάσω..........)
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?: λογικά σκόνη και τρίχες (έχω καιρό να καθαρίσω)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες?: απ' όσο με ξέρω θα πάγωνα
15. Αγαπημένος αριθμός: οι μαγικοί... 3, 7, 9...
16. Αγαπημένο όνομα: ΔΓ/ΔΑ
17. Τα χόμπι σου: digital painting, comics, μουσική (κυρίως ακούω αλλά και προσπαθώ να μάθω να παίζω...)
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?: Σκωτία! Εννοείται...
19. Μια ευχή για το μέλλον: ποιο μέλλον??? we 're all doomed
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?: πίσω, πολύ πίσω...
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τα σχέδιά μου
22. Αγαπημένο λουλούδι: παπαρούνα
23. Αγαπημένη σειρά: "Supernatural" ("It's a family bussiness..." ;P)
24. Αγαπημένη ταινία: μάλλον το "Mists of Avalon"
25. Αγαπημένο τραγούδι: "Your Ghost" Kristin Hersh/ Michael Stipe
26. Aγαπημένο βιβλίο: (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) η 5λογία "Elric of Melnibone" του Michael Moorcock
27. Αγαπημένο ζώο: μαύρος πάνθηρας, ελέφαντας, κοράκι, αλμπινοζωάκια (^-^)
28. Αγαπημένο ρούχο: ότι είναι μαύρο και πάει με Marten's
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: ΑΥΤΌ δεν μπορώ να το απαντήσω!!!
30. Αγαπημένο χρώμα: μαύρο (σώωωπα...)
31. Αγαπημένο φαγητό: ανάλογα με τη διάθεση... 4 βασικές κατηγορίες: 1. εκλεπτισμένη κουζίνα με κρέμα γάλακτος, πολλά τυριά, pasta και κρεμώδεις υφές, 2. brutal κρεατίλα, 3. ethnic κινέζικο, 4. ελληνικό pizzο-βρωμικο-σουβλάκι
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon ταυτίζεσαι?: με την κουβερτούλα από το Brave Little Toaster
33. Κακή συνήθεια: ουυυυυυυυυυ..... πολλέεεεεεεεες..........
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: είμαι καλός άνθρωπος μωρέ...
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: μπορώ να γίνω αφόρητα ηλίθια...
36. Συνηθισμένη ατάκα: "η αλήθεια κρύβεται στους Sex Pistols! Γκέγκε?" επίσης χρησιμοποιώ απίστευτα συχνά τις λέξεις "απλά...", "φάση" (πώς λέμε "τύπου") και "μαγεία"
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: illustrator (ααααααααχχχ......)
38. Μεγαλύτερος φόβος: ότι μπορεί να μη μου αξίζω τελικά (όποιος κατάλαβε κατάλαβε)
39. Η καλύτερη pizza: Domino's (flambee χωρίς κρεμμύδι και barbecue classic με μοσχάρι...)
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: εγκλωβισμένα

Προσέχοντας να μη σπάσω κανένα τζάμι πετάω με τη σειρά μου τη μπάλα στον Tuco (για να τον βασανίσω κι άλλο), στον Elrond (επειδή είναι "καινούργιος"), στην black fairy (γιατί θέλω να παίξουμε) και στην Salome (από περιέργεια...). Αν δεν ψήνεστε αφήστε τη να πέσει, δεν παρεξηγώ! ;)

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς!
Τι το ήθελα το comment?...

Καμάρια μου...

2008-04-09T08:36:00.001+03:00

Αθάνατα Ελληνικά Στρατά!!!

Γιατί αν δεν του δώσεις του ανθρώπου ψεύτικους εχθρούς να 'χει ν' ασχολείται θα στραφεί στους πραγματικούς. Κι αυτό δεν συμφέρει τους "από πάνω"...

Ε ρε και να είχα πουλάκι......

SILENCE!!!!!! I kill you!

2008-04-06T13:00:00.003+03:00

Jeff Dunham κυρίες και κύριοι!
Πολύ απλά ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ!!!

Η Νεράιδα των Σκιών

2008-04-01T01:31:00.010+03:00

Πάντα στο σκοτάδι περίμενε να έρθει κάποιος να της μιλήσει, να της δώσει σημασία.
Έχουν έρθει αρκετοί, για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Τους περισσότερους τους έδιωξε χωρίς να πει κουβέντα. Άλλους τους άφησε να κάτσουν λίγο πιο πέρα ν' ανταλλάξουν δυο λέξεις. Υπήρξαν κι εκείνοι (οι τυχεροί-άτυχοι) που τους εμπιστεύτηκε και βγήκε για λίγο στο φως για να τους δείξει το πρόσωπό της. Άλλοι το είδαν κι άλλοι έφυγαν, δεν τους ένοιαζε. Από αυτούς που το είδαν σε άλλους άρεσε και σε άλλους όχι αλλά για κανέναν τους δεν μετάνιωσε που φανερώθηκε. Μερικοί έχουν μείνει ακόμα κάπου εκεί κοντά και την επισκέπτονται πότε πότε έτσι, για να δουν τι κάνει. Αλλά όχι πια στο φως... Την ρωτούν, εκείνη απαντάει μέσα απ' τις σκιές κι ύστερα φεύγουν πάλι. Έχουν ξεχάσει πια πως ήταν -ίσως θυμούνται μόνο τα μάτια της- αλλά κι εκείνη έχει αλλάξει, ούτως ή άλλως δεν θα τη γνώριζαν.

Υπάρχει κι Εκείνος... Του έδειξε το πρόσωπό της ένα βράδυ κάτω απ' την Πανσέληνο και του άρεσε, το αγάπησε, ΤΗΝ αγάπησε. Είχε αγαπήσει και πιο παλιά μια Νεράιδα και ήξερε πως είναι... Από τότε κάθε βράδυ βγαίνει από τις Σκιές της και τον συναντά, του δείχνει το πρόσωπό της που αλλάζει κάθε μέρα και περιμένει μέχρι το πρωί για να κρυφτεί και πάλι. Εκείνος πότε μένει και πότε χάνεται αλλά ό,τι κι αν κάνει την μαγεύει όλο και περισσότερο, ακόμα κι αν δεν το ξέρει ή δεν το καταλαβαίνει.Της δείχνει το δρόμο προς το Φεγγάρι κι αυτή τον ακολουθεί - αν και καμιά φορά ξεχνιέται κυνηγώντας τυχαία πεφταστέρια.Σ' αυτήν τη διαδρομή έχει αφήσει πίσω της μυριάδες ασημένιες Λίμνες - σχεδόν μία σε κάθε της βήμα. Της δείχνουν το δρόμο που διάνυσε κι αν ποτέ θελήσει να γυρίσει πίσω αυτές θ' ακολουθήσει. Μυριάδες και οι Κυράδες αυτών των Λιμνών, απλώνουν τα χέρια τους χαρίζοντας μαγικά σπαθιά. Δεν τα χρειάζεται όμως, τ' αφήνει για τους αδελφούς της. Μικρή και αφελής τώρα αλλά κάποια στιγμή - με λίγη βοήθεια από τη "Φωνή της Ψυχής" - θα γίνει η Morgane, το δικό της Avalon την περιμένει...

Σαν σήμερα γεννήθηκε
- όχι, δεν είναι ψέμα -
19 χρόνια πριν......

Kristin Hersh - when dreams come true

2008-03-29T00:38:00.007+02:00

Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει... Χθες το βράδυ, τέτοια ώρα πάνω κάτω, άκουγα live το μοναδικό κομμάτι που μ' έχει σημαδέψει έτσι, το μοναδικό κομμάτι που ακούω εδώ και σχεδόν 2 χρόνια κάθε μέρα και ακόμα δεν έχω βαρεθεί, το μοναδικό κομμάτι που κατά κάποιο περίεργο τρόπο μ' έκανε να ζήσω πιο έντονα αλλά και πιο μελαγχολικά βγάζοντας τον πραγματικό μου εαυτό, το μοναδικό κομμάτι που για πάντα (μεγάλη κουβέντα?...) θα μου θυμίζει όσα έζησα και όσα ακόμη ζω μ' ένα μικρό χρυσόψαρο εκεί έξω και θα μου θυμίζει ποια είμαι στ΄αλήθεια, το "Your Ghost". Το κομμάτι που θα είναι "το κομμάτι μας" ακόμα κι αν κάποια στιγμή χωρίσουμε γιατί, όπως και να το κάνουμε, αυτό μας ένωσε.
Τραγουδούσαμε αγκαλιασμένοι, στην μπροστινή σειρά συνοδεύοντας την Kristin Hersh και κατάλαβα ότι αυτή είναι η καλύτερη συναυλία που έχω πάει μέχρι στιγμής.

Βγήκε στη σκηνή μ' ένα ροζ φορεματάκι και καφέ κάλτσες, πολύ αληθινή, κι ένιωσα ένα ρίγος. Για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου θα ορκιζόμουν πως τα πόδια της δεν πατούσαν στη γη! Έχει έναν αέρα μαγικό, μία γλύκα που σε υπνωτίζει. Βολεύτηκε στο σκαμπό, έπιασε την κιθάρα του Simon (η δική της είχε μείνει στο Λονδίνο μαζί με όλες τις αποσκευές), κάρφωσε το βλέμμα της στο κενό, όπως πάντα κι άρχισε να τραγουδάει...Και ξαφνικά ένα μικροσκοπικό πλασματάκι με μια κιθάρα στην αγκαλιά γέμισε το χώρο. Η φωνή της απλά απίστευτη, πολύ καλύτερη απ' όσο περίμενα, με σόκαρε μπορώ να πω. Είχε ένα αμυδρό touch από Marianne Faithfull, μια μελαγχολική βραχνάδα αλλά και μια δύναμη που σε καθηλώνει! Βασικά δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της κι ας με τύφλωναν οι προβολείς...
Δεν ήθελα να φύγω κι ας ήμουν dead, σίγουρα άξιζε την αναμονή 2 ωρών από την προκαθορισμένη ώρα έναρξης και απλά ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να την ξαναδώ σ' αυτό το απίστευτο one-woman show. Ήταν εμπειρία...

Δεν ήθελα να βγει τόσο μεγάλο ρε γαμώτη...
Το ήθελα μικρό και μυστηριώδες...
Αλλά μ' επηρέασε η Kristin και βγήκε απλά true! ;)

Τελικά ισχύει ότι τις καλύτερες στιγμές μου
τις έχω ζήσει μόνο μαζί σου.

Check this out... #3

2008-03-21T12:14:00.003+02:00

Post του gay super hero.

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ KAΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

Είμαστε ο ορισμός του ευρωπέους!
No matter what...

Σώμα... εποχής

2008-03-18T20:17:00.005+02:00

Σήμερα στη σχολή κάναμε για το baroque. Ένας απ' τους πίνακες ήταν κι ένας του Rubens, "ο βιασμός των θυγατέρων του Λεύκιππου" και είναι ο παρακάτω:

Και όσο ο καθηγητής μιλούσε για τη λαϊκότητα των συνθέσεων στα έργα του baroque και τη νοητή "έκρηξη" στο συγκεκριμένο εγώ έκανα μία διαπίστωση που εμένα - για να λέμε την αλήθεια - με λύπησε πολύ αλλά έκανε όλους τους υπόλοιπους να σκάσουν στα γέλια...
Συνειδητοποίησα λοιπόν πως πέρα από το γεγονός ότι θα έπρεπε να έχω γεννηθεί σε άλλη χώρα (αυτό θα το αναλύσω κάποια άλλη στιγμή) θα έπρεπε επιπροσθέτως να έχω γεννηθεί και σε άλλη εποχή! Για τον απλούστατο λόγο ότι τότε (τον 17ο αιώνα) θα ήμουν μία θεογκόμενα και πολύφερνη νύφη (πράγμα που δεν μ' ενδιαφέρει και τόσο βέβαια) ενώ τώρα είμαι από "γεματούλα" μέχρι χοντρή (it's in the eye of the beholder, πώς να το κάνουμε?). Αυτές είναι οι αδικίες των καιρών...

Νταρντάνες όλου του κόσμου ενωθείτε!
Όπως λένε και οι Βαναμπαρμπιστές:
"Γραμμή μας είναι η καμπύλη!!!"

Δεν άντεξα τελικά...

2008-03-17T11:19:00.004+02:00

Δεν πιστεύω σε αγίους, μου τη δίνουν οι σοβινιστικές γιορτές αυτού του τύπου αλλά δεν κατάφερα να αντισταθώ στον πειρασμό...

Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Πράσινη μπύρα, leprechaun καπελάκια, τριφύλλια, ιρλανδικοί χοροί και τραγούδια στους δρόμους... Με αποκορύφωμα βέβαια τους - όπως πάντα άλλωστε - μεθυσμένους Ιρλανδούς!

Άντε, να πούμε κι ένα τραγουδάκι:

Oh, me name is McNamara
I'm the leader of the band.
Although we 're few in number
we 're the finest in the land.
We play at wakes and weddings
and at every fancy ball.
And when we play at funerals
we play the March of Saul.
Oh, the drums go bang
and the cymbals clang
and the horns they blaze away.
McCarthy pumps the old kazoo
while I have the pipes to play
and hennessy-tennesy tootles the flute
and the music is something grand.
A credit to Old Ireland
is McNamara's band.

Τι να πω?...
Ξύπνησε ο Ιρλανδός μέσα μου...

"Make good use of bad rubbish"

2008-03-16T16:16:00.009+02:00

Μετά από την παρακίνηση μιας μαύρης νεράιδας έκανα μία εκτενή - κι ευτυχώς καρποφόρα - έρευνα στο διαδίκτυο ούτως ώστε να γράψω ένα post για κάτι που για χρόνια νόμιζα χαμένο... Τους Παστρικούληδες!!!
Για αρκετό καιρό ρωτούσα από 'δω κι από 'κει αν τους ξέρει κανείς, αν τους έχει, έστω, ακουστά. Τίποτα... Ο χρόνος κυλούσε κι εγώ απογοητευόμουν όλο και περισσότερο μέρα με την ημέρα. Είχα πλέον σιγουρευτεί ότι αυτά τα υπέροχα πλασματάκια ήταν απλά ένα δημιούργημα της φαντασίας μου - η οποία γενικά καλπάζει - κι ότι το πιο πιθανό είναι απλά να τροποποίησα ελαφρώς μέσα στο φτωχό μυαλό μου κάποιο άλλο παιδικό που είχα δει κάποτε ωσάν πιτσιρίκι.
Οι μέρες αυτές όμως έφυγαν ανεπιστρεπτί. Πλέον είμαι σε θέση να σας παρουσιάσω τους λατρεμένους μου Παστρικούληδες - αγγλιστί "The Wombles" - οι οποίοι είναι μία σειρά με κούκλες γυρισμένη με τη γνωστή - μέσω Tim Burton για μένα - τεχνική "stop motion". Είναι βασισμένη στο βιβλίο του 1968 "Wombles" της Elisabeth Beresford. Η "κλασσική" version με τις κούκλες μεταδιδόταν από το BBC και αποτελείται από δύο seasons, του 1973 και του 1975.
Enjoy! :D

Άσταδγιάλα!
Συγκινήθηκα πάλι...

Νομίζω ότι ο Σκοτσέζος θείος της 2ης σεζόν
είναι ένας από τους παράγοντες που με επηρέαζαν από τότε
ώστε να γίνω σήμερα το Scotland-freak που είμαι... :Ρ

Πρόσκληση

2008-03-03T14:49:00.006+02:00

Η αγαπη(τότα)τη Loth με προσκάλεσε στο πρώτο μου blogoπαίγνιο! :)

Οι κανόνες απλοί: παίρνεις το πρώτο βιβλίο που βρίσκεις μπροστά σου, το ανοίγεις στη σελίδα 123, διαβάζεις την 6η, 7η και 8η περίοδο και καλείς 5 άτομα να συνεχίσουν την αλυσίδα.

Λοιπόν, επειδή είχα πρόβλημα παρόμοιο με τη Loth (κάθομαι δίπλα σε βιβλιοθήκη) απλά έκλεισα τα μάτια μου και (ω! του θαύματος) άφησα την Μοίρα ν' αποφασίσει. Κι αποδείχτηκε αρκετά καλόγουστη...

"Αρχικά, τη συντεχνία μας αποτελούσαν συνηθισμένοι κλέφτες. Ύστερα μάθαμε πώς να μπαίνουμε στα όνειρα των άλλων ανθρώπων και να κλέβουμε όσα ήταν πιο μεγαλειώδη ή εξωτικά. Σιγά-σιγά, οι άνθρωποι άρχισαν να μας προσλαμβάνουν για να κλέβουμε ανεπιθύμητα όνειρα ή μάλλον αυτά που παγίδευαν ή βασάνιζαν συγγενείς και φίλους."
Έλρικ του Μελνιμπονέ: Το Κάστρο του Μαργαριταριού [Elric of Melniboné: The Fortress of the Pearl], Μάικλ Μούρκοκ [Michael Moorcock]

Με τη σειρά μου καλώ την Theodora, τα ιδρυτικά μέλη της Γ.Ο.Β.Α. pastellaki και gremiii (θα καλούσα και τη Salome αλλά δεν ξέρω κατά πόσο ψήνεται για τέτοιες φάσεις...) και όποιον άλλο το δει και γουστάρει. Είχα κι άλλους στο μυαλό μου αλλά έχουν ήδη παίξει οπότε... Αρκούμαι στις ολίγες αλλά καλές οι οποίες απλά ελπίζω να "με διαβάζουν" και να ανταποκριθούν. :)

Καλό διάβασμα παίδες!

Suffocation

2008-03-02T22:54:00.010+02:00

"And now you try to paint my love
Try to capture the essence of me on canvas
The ME you always wanted
Always craved for secretly"

Suffocating love by XUXIKI

"Όταν η αγάπη θυματοποιεί, καταπιέζει, πνίγει δεν είναι αγάπη.
Είναι πολλά άλλα αλλά όχι αγάπη..."
Τα μισά δικά σου, τα μισά δικά μου, εξισορροπείται η όλη φάση
Αντέχουμε ακόμα! :)

Διαγαλαξιακή Αυτοκρατορία...

2008-02-27T02:08:00.008+02:00

www.e-e-e.gr
Θ' αφήσω τα σχόλια για σας...

ET phone hoooome...
Nanu - Nanu!

"Forward this mail"

2008-02-21T18:42:00.013+02:00

Ένα από τα πολλά "προωθημένα" μηνύματα με τα οποία μου έχουν πρήξει -και τα 12- αρχίδια γνωστοί και φίλοι τον τελευταίο καιρό είναι και το παρακάτω. Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα και να πιστεύω ότι χρειάζεται αρκετή σκέψη για να συμφωνήσω αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη...

"Πιστεύω ότι ο κύκλος της ζωής θα έπρεπε να είναι ανάποδος. Αρχικά θα έπρεπε να εμφανίζεσαι με κάποιο τρόπο στη Γη 90 χρονών. Μετά ζεις σε γηροκομείο, βλέπεις κάθε χρόνο το σώμα σου να βελτιώνεται, βγάζεις άσπρα μαλλιά ώσπου γίνεσαι 65 χρονών και σε διώχνουν. Πηγαίνεις στο έτοιμο γραφείο σου όπου σε περιμένουν μία επιτυχημένη επιχείριση, δύο σπίτια και τρία αυτοκίνητα. Εργάζεσαι για 40 χρόνια, τα μαλλιά σου ολοένα πυκνώνουν και μαυρίζουν, τα περιττά κιλά φεύγουν μόνα τους και στα 25 σου αφότου έχεις βγάλει όλα σου τα γούστα με ταξίδια, ψώνια, γνωριμίες, πηγαίνεις πια να μείνεις με τους γονείς σου για να τους γνωρίσεις καλύτερα και να ξεκουραστείς. Τότε ξεκινάς το Πανεπιστήμιο, το ρίχνεις στα πάρτι, στο σεξ και στο αλκοόλ και είσαι έτοιμος πια για το λύκειο. Εκεί γνωρίζεις την τελευταία σου σχέση όπου περνάς μαζί της εκπληκτικά γιατί ξέρεις ότι είναι η τελευταία. Μετά γίνεσαι παιδί, πας στο δημοτικό, το σεξ και τα λεφτά δεν σε ενδιαφέρουν πια, παίζεις στις αλάνες μέχρι να νυχτώσει, κάνεις βλακείες με τους φίλους σου, δεν έχεις πια ευθύνες. Σιγά σιγά γίνεσαι μωρό, όλοι σε φροντίζουν, σε αγαπούν και σου φέρνουν παιχνίδια και δώρα. Σταματάς να μιλάς... Έχεις πει πια αρκετά... Επιστρέφεις στην κοιλιά της μητέρας σου όπου περνάς τους τελευταίους εννέα μήνες σου κολυμπώντας ευχάριστα και εντελώς ξαφνικά μια μέρα... τελειώνεις τη ζωή σου μ' έναν οργασμό..."

Θερμότατη παράκληση:
STOP FORWARDING!!!
Έλεος δηλαδή..................